บทที่ 120 สารภาพความจริง
จี้ฉงเหยียนมีสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนเอ่ยต่อว่า
“ก่อนหน้านี้ผมคุยกับเขามาแล้ว ดูออกเลยว่าเขาไม่มีความรู้สึกดีต่อตระกูลจี้ของเราแม้แต่น้อย แถมยังเกลียดชังเราเต็มหัวใจ
ด้วยความสามารถและนิสัยของเขา ต่อให้ไม่พึ่งตระกูลจี้ก็มีชีวิตที่ดีได้ ไม่จำเป็นต้องกลับมาก้มหัวให้ใครเลย
ถ้าพวกคุณไม่ปรับท่าทีให้ถูกต้อง เขาก็ยิ่งไม่มีทางกลับมา”
แม่สามีตระกูลจี้ชะงักไปทั้งตัว ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรให้ยวนเหิงได้รับความลำบากน้อยลง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายแท้ ๆ ของเธออาจไม่ชอบเธอ และอาจไม่อยากกลับมาเช่นกัน
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ดวงตาของแม่สามีตระกูลจี้ก็ค่อย ๆ แดงก่ำ เธอสะอื้นเบา ๆ พลางพยักหน้า
“แม่เข้าใจแล้ว... ต่อไปแม่จะทำหน้าที่แม่ของเขาให้ดี จะปฏิบัติต่อเขาให้ดีที่สุด”
คืนนั้นจี้ยวนเหิงกลับมาบ้านดึกมาก ไฟตรงโถงทางเข้ายังเปิดอยู่ พอเหลือบมองก็เห็นจี้ฉงเหยียนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยประชดทันที
“อะไรล่ะ? ก่อนหน้านี้คุณไม่ใช่รังเกียจที่ต้องอยู่บ้านเดียวกับผมหรือไง? ช่วงนี้กลับบ้านทุกวันเลยนี่ ทำไมล่ะ อยู่กับผมแล้วไม่รังเกียจแล้วหรือ?”
จี้ฉงเหยียนคร้านจะตอบโต้คำประชดของเขา จึงพูดเข้าเรื่องตรง ๆ
“ที่ผมอยู่ก็เพราะกลัวว่าบางคนจะใจอ่อน เห็นอกเห็นใจจนทำอะไรไม่ลง ทั้งที่เรื่องที่ควรทำก็ต้องทำให้เรียบร้อย