ตอนที่ 38 เสียใจจนไส้เขียว
ความกลัว ความสิ้นหวัง และความตื่นตระหนกทั้งหมดของหลินเจียเจีย ระเบิดออกมาพร้อมกันในวินาทีนี้
ซูหนิงหนิงตบหลังเธอเบา ๆ น้ำเสียงนิ่งสงบ
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว ฉันจะพาเธอกลับไปเอง”
“ฮือ ๆๆ ฉันกลัวมากเลย! ฉันนึกว่าวันนี้จะต้องตายที่นี่แล้ว ฉันยังเด็กขนาดนี้ ยังสวยขนาดนี้…”
ซูหนิงหนิงยิ้มพลางปลอบ
“นี่ไง ไม่เป็นไรแล้ว ไปกันเถอะ พวกเรากลับกัน”
หลินเจียเจียสะอึกสะอื้น พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่เจ็บจนสูดลมหายใจเฮือก
“ฉัน… เท้าฉันพลิก คงเดินไม่ไหวแล้ว…”
ซูหนิงหนิงไม่พูดพล่าม ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ทันที หันกลับมามองเธอ
“ขึ้นมา ฉันแบกเธอเอง”
น้ำตาหลินเจียเจียไหลพรากร่วงลงบนไหล่ซูหนิงหนิง ในใจทั้งอบอุ่นทั้งเปรี้ยวจุก เอ่ยด้วยเสียงสะอื้น
“หนิงหนิง แกดีที่สุดเลย แกคือพ่อแม่ผู้ให้ชีวิตใหม่ของฉัน! ต่อไปนี้ถ้าฉันมีข้าวกินหนึ่งคำ แกก็ต้องได้กินน้ำแกงหนึ่งช้อนแน่นอน!
กลับไปฉันจะยกช็อกโกแลตสะสมที่พ่อฉันซื้อมาจากต่างประเทศให้แกทั้งหมดเลย!”
ตาซูหนิงหนิงเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที “จริงเหรอ? ไม่โกหกนะ?”
“ไม่โกหกแกอยู่แล้ว!” หลินเจียเจียพยักหน้าแรง ๆ ปาดน้ำตา
“ต่อไปมีของอร่อยอะไร ฉันให้แกหมด ไม่เหลือสักชิ้น!”
“ดี งั้นแกต้องรักษาคำพูดนะ!” ซูหนิงหนิงยิ้มรับคำ พลางประคองขาทั้งสองของเธอไว้อย่างมั่นคง
แล้วลุกขึ้นเดินลงเขา
หลินเจียเจียนอนซบอยู่บนแผ่นหลังที่ดูบอบบางแต่กลับมั่นคงน่าไว้ใจเป็นพิเศษของซูหนิงหนิง หัวใจที่ลอยค้างมานานในที่สุดก็ได้ที่ยึดเหนี่ยว