บทที่ 39 ซุปงูที่ยกมาเสิร์ฟถึงที่
แต่พวกผู้ชายกลุ่มนั้นไม่ฟังสองสาวเลย พอถูกหลินเจียเจียด่าเข้าให้ ก็ชี้หน้าพวกเธอแล้วด่ากราดทันที
ถ้อยคำทั้งสกปรกทั้งหยาบคาย ทุกประโยคล้วนจงใจโจมตี
“จะช่วยพูดแทนเธอก็หัดดูตัวเองก่อนเถอะว่าเป็นคนแบบไหน”
“ก็แค่พวกผู้หญิงรักเงินกันทั้งนั้น!”
พูดจบยังทำท่าจะลงไม้ลงมืออีกด้วย
ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในอกของซูหนิงหนิงพลันปะทุขึ้นมาวูบหนึ่ง
เธอขี้เกียจพูดให้มากความ ก้าวเข้าไปข้างหน้าทันที แล้วคว้าคอเสื้อของผู้ชายที่เป็นหัวโจกขึ้นมา
ผู้ชายคนนั้นถูกเธอยกจนปลายเท้าลอยจากพื้น ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
เส้นเลือดที่คอปูดโปน หายใจแทบไม่ออก
ในปากทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ดิ้นรน
พวกผู้ชายรอบข้างเห็นดังนั้นก็ชะงักค้าง รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว “เธอ...ปล่อยนะ!”
พวกเขารีบกรูกันเข้าไปแกะมือของซูหนิงหนิง แต่กลับพบว่ามือนั้นแข็งแรงราวกับคีมเหล็ก
ขยับไม่เขยื้อนแม้แต่น้อย ทุกคนต่างมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ซูหนิงหนิงเงยหน้ามองคนที่ถูกยกจนลอยอยู่ตรงหน้า
“อยากโดนซ้อมนักหรือไง ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด ฉันจะอัดเธอก็ไม่มีปัญหาอะไรสักนิด”
ใบหน้าที่แดงก่ำของผู้ชายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเพราะขาดอากาศ เขาหายใจไม่ออก ได้แต่ร้องขอชีวิตอย่างติด ๆ ขัด ๆ
“ไม่...ไม่ด่าแล้ว...ต่อไป...จะไม่ด่าอีกแล้ว...”
ซูหนิงหนิงถึงได้ปล่อยมือ “พลั่ก” เขากระแทกลงพื้นอย่างแรง
เธอก้มมองอีกฝ่ายจากเบื้องบน
คนที่อยู่บนพื้นกุมคอไอโขลกอย่างหนัก ดูหมดสภาพอย่างที่สุด
รอบข้างเงียบกริบ
หลินเจียเจียรีบเข้ามาหา ดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส เธอคว้าแขนซูหนิงหนิงไว้แล้วเอ่ยชมไม่หยุด
“หนิงหนิง เธอเก่งเกินไปแล้ว! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอสุดยอดที่สุด เธอเป็นเทพเจ้าของฉันเลย!”