ตอนที่ 37 หลินเจียเจียหายตัวไป
ไม่ไกลนัก นักศึกษาชายสองสามคนยืนรวมกลุ่มคุยเล่นกันอยู่ และหนึ่งในนั้นก็บังเอิญเป็นหลินเจ๋อ แฟนเก่าของซูหนิงหนิงพอดี
ในกลุ่มมีหนุ่มคนหนึ่งจ้องกระต่ายในมือซูหนิงหนิงตาเป็นมัน อยากกินจนใจจะขาด เขาไม่ได้แตะของคาวมาหลายวันแล้ว หนอนในท้องก็โวยวายหนักมาตั้งนาน
เขาเลยสะกิดหลินเจ๋อทันที พลางบอกว่า
“หลินเจ๋อ นายไปบอกแฟนเก่านายหน่อยสิ ให้เธอขายกระต่ายให้ฉันสักตัว ฉันอยากกินจนทนไม่ไหวแล้ว”
สีหน้าหลินเจ๋อกลายเป็นอึดอัดขึ้นมาทันที รีบโบกมือส่ายหัว
“พวกเราเลิกกันไปนานแล้ว ฉันไปพูดมันไม่เหมาะ”
“ไม่ได้ให้นายไปขอฟรีนะ ซื้อ! จ่ายเงินซื้อกันตามปกติ!”
หนุ่มคนนั้นรีบพูด สายตามองกระต่ายอย่างกระหายอยากเต็มที่
หลินเจ๋อลำบากใจสุด ๆ แต่พอเห็นสายตาคาดหวังของเพื่อน ในที่สุดก็จำใจรับปาก
“…ก็ได้ เดี๋ยวฉันไปถามให้”
ฝั่งนั้นเรื่องจบลง ซูหนิงหนิงก็เดินมาถึงข้างเพื่อนร่วมห้องในที่สุด หลินจือเซี่ยกับอีกสองสามคนรีบกรูเข้ามาล้อมไว้ทันที
ทุกคนตาเป็นประกาย มองเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“หนิงหนิง แกเก่งเกินไปแล้ว!” หลินจือเซี่ยอดร้องออกมาไม่ได้
“หรือว่าแกเป็นยอดฝีมือยุทธภพที่ซ่อนตัวอยู่น่ะ? จับกระต่ายยังกับขุดผักป่า ง่ายอะไรขนาดนั้น เจ๋งสุด ๆ ไปเลย!”
ซูหนิงหนิงรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ไม่กล้าสบตาใคร ตระหนักได้ว่าตัวเองโชว์ออกไปมากเกินจริง ๆ
แต่เธอก็อยากกินเนื้อจนทนไม่ไหวเหมือนกัน จึงรีบหัวเราะกลบเกลื่อน
“ก็แค่ดวงดีน่ะ บังเอิญเจอพวกมันนอนหลับอยู่พอดี ฉันเข้าไปกอดทีเดียว ก็จับได้หมดเลย”