บทที่ 35 พ่อซูอวดลูก
เสียวซี เพื่อนสนิทของฟูจิ่งเหยิน ขยับเข้ามาใกล้แล้วแอบจิ้มไหล่เขาเบา ๆ
“จิ่งเหยิน เชื่อถือได้จริงเหรอ? เด็กผู้หญิงคนนี้ดูท่าทางไม่น่าไหวเลยนะ…”
ฟูจิ่งเหยินกดเสียงต่ำ บอกเพียงไอดีเดียวว่า “ทุกวันต้องกินให้อิ่ม”
“อะไรนะ?!”
เสียวซีเบิกตากว้างทันที กลัวจะรบกวนคนอื่น เขาจึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูฟูจิ่งเหยิน
“เธอคือเทพคนนั้นที่เล่นได้เหนือมนุษย์ใช่ไหม?! เทพคนนั้นเป็นผู้หญิงเหรอเนี่ย!!”
ฟูจิ่งเหยินพยักหน้า “บังเอิญได้เจอกันน่ะ”
ขณะเดียวกัน การดวลเดี่ยวบนหน้าจอก็ใกล้จะจบลงแล้ว
ฝั่งตรงข้ามเป็นผู้เล่นที่ฝีมือด้อยกว่าฟูจิ่งเหยินอยู่แล้ว ยิ่งต้องมาเจอกับซูหนิงหนิง ก็ยิ่งทนไม่ถึงห้านาที
เธอกดดันคู่ต่อสู้ได้อย่างเด็ดขาด อ่านเกมได้แม่นยำ ต่อคอมโบลื่นไหล ก่อนปิดฉากด้วยชุดโจมตีที่เก็บเรียบ จบการแข่งขันไปในพริบตา
ซูหนิงหนิงถอดหูฟัง แล้วดันเมาส์ออกไปอย่างสบาย ๆ
ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามทรุดตัวอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเหี่ยวเฉา เขาถอนหายใจยาวเหยียด
“ผมยอมแล้ว…เชียวเชิน คุณไปหาตัวประหลาดแบบนี้มาจากไหนเนี่ย เล่นโหดเกินไปแล้ว!”
ความกังวลบนใบหน้าของโค้ชหานสลายไปในพริบตา
แทนที่ด้วยสีหน้าปลาบปลื้มเต็มเปี่ยม
แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ ฟูจิ่งเหยินก็เริ่ม “ต่อรองเงื่อนไข” กับซูหนิงหนิงเสียแล้ว
“โค้ช เธอไม่เข้าร่วมเก็บตัวฝึกซ้อมตามปกติ ฝึกเมื่อไรก็มาเมื่อนั้น แล้วจะออกไปเมื่อไรก็ได้ เธอจะลงแข่งเฉพาะตอนมีการแข่งขันอย่างเป็นทางการเท่านั้น”
รอยยิ้มของโค้ชหานแข็งค้างทันที
คนในทีมบางคนเริ่มพูดจาเหน็บแนมขึ้นมาทันที
“ฝีมือเก่งก็จริง แต่ไม่ฝึกซ้อม เดี๋ยวพอสภาพตกแล้วจะยังมีประโยชน์อะไร?”
“นั่นสิ อย่าคิดว่าตัวเองเก่งหน่อยแล้วจะอู้งานได้ พอถึงเวลาถ่วงแข้งถ่วงขาทีมขึ้นมา พวกเราจะไปร้องไห้กับใคร?”
พอพูดจบ บรรยากาศในห้องก็กลับมาตึงเครียดขึ้นอีกหลายส่วน
ซูหนิงหนิงเงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงเนิบช้า
“ถ้าต้องลงชื่อเข้างานทุกวัน แล้วเก็บตัวฝึกหนักทุกวัน
งั้นฉันขอไม่เข้าร่วมดีกว่า”
เธอพูดพลางค่อย ๆ ลุกขึ้น ดูท่าแล้วตั้งใจจะกลับจริง ๆ
โค้ชหานร้อนใจ รีบเอ่ยปากรั้งเธอไว้
“ได้ ๆ! อยากฝึกก็มาได้
ไม่อยากมาก็ไม่ต้องมา อิสระเต็มที่!”