บทที่ 36 ทัศนศึกษา? เอาชีวิตรอดกลางป่า?
วันนี้ซูหนิงหนิงตั้งใจหาเวลามาหาเซิ่นซิงไป๋ เพื่อบอกเขาว่า
“พรุ่งนี้พวกเราจะไปทัศนศึกษากันแล้ว สถานที่ค่อนข้างห่างไกล เดินทางไปกลับก็ใช้เวลาวันสองวัน รวม ๆ แล้วฉันคงไม่อยู่เกือบครึ่งเดือน”
เธอเงยหน้ามองเขาแล้วกำชับอย่างจริงจัง “อย่าคิดถึงฉันมากนักล่ะ”
เซิ่นซิงไป๋ก้มมองเธอ แววตาเจือรอยยิ้มจาง ๆ
“ไปเรียนประโยคนี้มาจากใครล่ะ”
ซูหนิงหนิงตอบตามตรง
“ปกติเวลาหลินจือเซี่ยกับพวกเธอออกไปข้างนอก ก็พูดแบบนี้กับฉันทุกครั้ง”
“ถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะ จะทำยังไง”
เซิ่นซิงไป๋ลดเสียงลง เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ฉันคิดถึงเธอทุกวัน จะทำยังไงดี”
สิ้นประโยค หัวใจของซูหนิงหนิงก็พลันสั่นไหวเบา ๆ
ปลายหูแดงวาบ สายตาล่อกแล่กไปมาอย่างลนลาน
ไม่รู้ทำไม เธอถึงไม่ค่อยกล้าสบตาเซิ่นซิงไป๋
แววตาของเซิ่นซิงไป๋พลันไหววูบ
เขาไม่เคยเห็นซูหนิงหนิงมีปฏิกิริยาแบบนี้มาก่อน
ปกติเธอเป็นคนสบาย ๆ ไม่ยี่หระ ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน
แต่ตอนนี้เธอกลับดูเหมือนกำลังเขินอยู่
เขินทำไม? เป็นเพราะคำพูดของเขาหรือ?
สายที่ขึงตึงอยู่ในใจเซิ่นซิงไป๋มานานพลันสั่นสะเทือนดัง “หึ่ง”
จากนั้นความยินดีที่ยากจะบรรยายก็เอ่อท้นขึ้นมา
เขาราวกับมองเห็นแสงสว่างที่ปลายทางแล้ว
ซูหนิงหนิงลนลานเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากคุยต่อแล้ว
“ฉันไม่คุยกับนายแล้วนะ ยังต้องกลับไปจัดกระเป๋า พรุ่งนี้เช้าพวกเราก็ออกเดินทางกันแล้ว”
พูดจบเธอก็ไม่กล้าอยู่ต่อ รีบหันหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
เซิ่นซิงไป๋ยืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังที่เผ่นหนีของเธอ
รอยยิ้มตรงมุมปากกดไว้ไม่อยู่ อารมณ์ดีจนทั้งตัวเปล่งประกาย
หลังจากนั้นเมื่อกลับถึงห้องพัก