บทที่ 34 ฝีมือเหนือกว่าผม
เซิ่นซิงไป๋ใจหายวาบ แอบคาดเดาในใจว่า
หรือหนิงหนิงจะเล่นห่วยเกินไปจนทำให้เขาจนปัญญา?
แต่ยิ่งเวลาผ่านไป สีหน้าของฟูจิ่งเหยินก็ยิ่งแปลกประหลาด ทั้งตกใจ ตะลึง และงุนงง ซ้อนทับกันจนเต็มใบหน้า
ผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม ฟูจิ่งเหยินจ้องหน้าจอเกม ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
บัญชีรองที่เพิ่งสร้างใหม่นี้ ตามปกติควรค่อย ๆ เก็บเลเวล แต่เพียงเวลาสั้น ๆ แค่สองชั่วโมง
เลเวลก็พุ่งพรวด ความคืบหน้าเร็วเกินกว่าตอนที่เขาเล่นเก็บเลเวลกับเพื่อนร่วมทีมสมัยก่อนเสียอีก
แววตาของเขาว่างเปล่า ทั้งตัวล่องลอยราวกับไม่รู้แล้วว่าวันนี้วันอะไร
เซิ่นซิงไป๋อดเอ่ยเสียงเบาไม่ได้ว่า
“พาเล่นลำบากมากใช่ไหม? ฉันรู้ว่าเล่นเกมต้องอาศัยพรสวรรค์ แล้วเธอก็เป็นผู้หญิงด้วย ต่อให้เล่นไม่เก่ง นายก็อย่าดุเธอเลย”
ฟูจิ่งเหยินเหลือบมองเขาอย่างประหลาด
“แน่ใจนะว่าแฟนของนายเป็นมือใหม่ ฝีมือห่วยมาก?”
เซิ่นซิงไป๋ได้ยินคำว่า “แฟนของนาย” ก็รู้สึกเหมือนถูกสะกิดใจ มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ เขาอธิบายอย่างลังเลว่า
“ฉันไม่เคยเห็นเธอตั้งใจเล่นเกมจริงจังเลย ปกติเห็นเล่นแบบไม่ใส่ใจ สบาย ๆ ตามใจตัวเอง ก็เลยคิดว่าฝีมือคงไม่เท่าไร”
วินาทีถัดมา ฟูจิ่งเหยินก็แทบแตกสลาย
“นี่เรียกว่าฝีมือไม่ดีเหรอ? งั้นฉันกลับไปเกิดใหม่ตั้งแต่ต้นเลยดีกว่า!”
เซิ่นซิงไป๋ชะงักค้าง สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น
“หมายความว่า...เธอเล่นเก่งมากเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่เก่ง” ฟูจิ่งเหยินพูดเสียงหนัก
“เก่งกว่าฉันอีก ฉันสงสัยว่าเธออาจเป็นคนที่ฉันตามหาอยู่ตลอดก็ได้”
สีหน้าของเซิ่นซิงไป๋เปลี่ยนไปทันที สายตาที่มองฟูจิ่งเหยินก็พลันเปลี่ยนตาม
ฟูจิ่งเหยินรีบขัดความคิดฟุ้งซ่านของเขา
“ไม่ใช่อย่างที่นายคิด ก่อนปิดเทอมฤดูร้อน ฉันเคยบังเอิญเจอเทพเกมระดับท็อปคนหนึ่ง ฝีมือเหนือกว่าฉันแบบขาดลอย