บทที่ 14 ความชื่นชมของซูหนิงหนิง
สุดสัปดาห์ เขาอยู่คนเดียวในบ้านเก่าที่ทั้งมืดทั้งหนาว รอบด้านว่างเปล่าเงียบเหงา
ไม่นานเจ้าของบ้านก็มาเคาะประตู ทวงค่าเช่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“พ่อแม่แกหนีไปกันหมดแล้ว ค่าเช่าตอนนี้แกต้องจ่ายเอง รีบ ๆ หน่อย”
ยืนอยู่ในห้องที่มืดสนิทจนไม่อยากแม้แต่จะเปิดไฟ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าตัวเองฝืนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ
วันจันทร์ หลังจากเซิ่นซิงไป๋สอนพิเศษซูหนิงหนิงเสร็จ ตอนที่ซูหนิงหนิงกำลังจะกลับ เซิ่นซิงไป๋ก็เรียกเธอไว้
ริมฝีปากของเขาขยับอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่อาจพูดออกมาได้สักคำ สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนที่พูดออกมาได้ยาก
ตอนแรกซูหนิงหนิงเอียงคอจ้องเขาอย่างงุนงง แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็นึกขึ้นได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย แล้วถามทันทีว่า
“นายคิดตกแล้ว ยอมมาอยู่บ้านฉันแล้วใช่ไหม?”
แก้มของเซิ่นซิงไป๋ขึ้นสีแดงจาง ๆ ทันที เขาพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงแผ่วต่ำ
“อืม...สุดสัปดาห์เจ้าของบ้านมาทวงค่าเช่าอีกแล้ว ฉันก็เลย...จนปัญญาจริง ๆ”
พูดได้ครึ่งเดียว ลำคอของเขาก็ตีบตันจนพูดต่อไม่ไหว มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นขึ้น
ซูหนิงหนิงไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเขายังพูดไม่จบ เธอยกมือขึ้นตบไหล่เขาอย่างไม่คิดมาก แล้วพูดอย่างสบาย ๆ ว่า
“ไม่เป็นไร ๆ! ต่อไปก็มาอยู่บ้านฉันเลย ค่าเช่าสักแดงเดียวก็ไม่ต้องจ่าย ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น แค่ตั้งใจสอนฉันให้ดีก็พอ!”
เซิ่นซิงไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า
“งั้นต่อไปเธอไม่ต้องจ่ายค่าสอนพิเศษให้ฉันแล้ว วันหยุดที่ฉันมากินมาอยู่บ้านเธอ ก็ถือเป็นค่าตอบแทนที่ฉันสอนพิเศษให้เธอ แบบนี้ก็หายกัน ดีไหม?”