บทที่ 13 งั้นคุณก็กลายเป็นเด็กกำพร้าแล้วน่ะสิ?
ระหว่างที่เซิ่นซิงไป๋สอนพิเศษให้ซูหนิงหนิง สอนได้ไม่ถึงครึ่งหน้า ก็เห็นสายตาของเธอลอยออกไปนอกหน้าต่าง นิ้วมือเกาโต๊ะตรงมุมไปมาอย่างไม่รู้ตัว
เขาวางปากกาลงอย่างจนใจ งอนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ “ทำอะไรน่ะ ตั้งใจเรียนหน่อย”
ซูหนิงหนิงสะดุ้งได้สติ กะพริบตาปริบ ๆ อ้ำอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะอดถามขึ้นมาไม่ได้
“เซิ่นซิงไป๋ บ้านคุณ...เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
เซิ่นซิงไป๋เงยหน้าขึ้น คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย “ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”
“ก็เพราะเจ้าจางอวี่ชวนนั่นแหละ!”
ซูหนิงหนิงพองแก้มด้วยความโมโหทันที น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย
“อยู่หมู่บ้านเดียวกับคุณ วันนี้ที่โรงเรียนมันพูดจาใส่ร้ายคุณ ฉันด่ามันไปยกใหญ่ เกือบอดใจไม่ไหวลงไม้ลงมือแล้ว”
เซิ่นซิงไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วลูบหน้าหนังสือเบา ๆ น้ำเสียงพลันแผ่วลง
“ไม่เป็นไร แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่มีใครมารบกวนฉันอีก”
ซูหนิงหนิงพยักหน้า แล้วพูดเสริมอีกประโยค
“งั้นคุณ...ก็กลายเป็นเด็กกำพร้าแล้วน่ะสิ?”
เธอพูดอย่างตรงไปตรงมาและจริงใจ ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคำพูดนั้นแทงใจแค่ไหน แล้วยังพูดต่อไปตามลำพัง
“เป็นเด็กกำพร้าน่าสงสารจะตาย ไม่มีข้าวกิน ไม่มีใครคุยด้วย เหงาแย่เลย”
เธอจ้องเขาด้วยแววตาจริงใจ
“เอาอย่างนี้ไหม พ่อกับแม่ฉันแบ่งให้คุณครึ่งหนึ่ง พวกท่านใจดีมาก ให้มาเป็นพ่อแม่คุณอีกคู่ รับรองว่าต้องยอมแน่”
เซิ่นซิงไป๋ฟังแล้วทั้งโมโหทั้งขำ