บทที่ 118 พวกเขากำลังปิดบังอะไรฉันอยู่?
ในใจจี้ฉงเหยียนกลับโปร่งโล่งขึ้นทันที
จู่ ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนเห็นเซิ่นซิงไป๋ครั้งแรก ถึงรู้สึกสนิทสนมและถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก แถมยังเกิดความรู้สึกดี ๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ที่แท้สายใยทางสายเลือดก็ชักนำทุกสิ่งอย่างเงียบ ๆ มานานแล้ว
คืนนั้น เมื่อจี้ยวนเหิงกลับถึงบ้าน ก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศอึมครึมผิดปกติ
แม้แต่จี้ฉงเหยียนที่ปกติแทบไม่กลับบ้านและไม่ยอมกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขา ก็ยังอยู่ที่บ้านด้วย
มื้อเย็นทั้งมื้อเงียบจนน่าขนลุก ไม่มีใครพูดสักคำ
แม่สามีตระกูลจี้ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี กินไปไม่กี่คำก็ลุกขึ้นเตรียมกลับห้อง
“แม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ อารมณ์ไม่ดีเหรอ ทำไมกินนิดเดียวเอง” จี้ยวนเหิงถามไปอย่างนั้น
เมื่อได้ยินคำถามที่แสดงความห่วงใยจากลูกชาย หัวใจของแม่สามีตระกูลจี้ก็ยิ่งเจ็บแปลบ
ตลอดชีวิตที่เลี้ยงลูกมาสามคน มีเพียงจี้ยวนเหิงที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้มากที่สุด และรักเอ็นดูมากที่สุด
เธอไม่อาจยอมรับได้เลยว่าลูกที่รักและเลี้ยงดูมาถึงยี่สิบปีจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตัวเอง
เธอฝืนกลั้นน้ำตาแล้วส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก วันนี้ออกไปเดินช้อปปิ้งมาเหนื่อย อยากพักผ่อนเร็วหน่อย”
จี้ยวนเหิงขานรับเรียบ ๆ ที่จริงเขาแค่แสร้งทำตัวดีต่อหน้าพ่อเท่านั้น
อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็เอาเงินจากแม่ไม่ได้แล้ว ต่อไปถ้าอยากใช้ชีวิตสุขสบายก็ต้องพึ่งพ่อตระกูลจี้
เมื่อได้คำตอบแล้ว เขาก็หันกลับไปกินข้าวต่อโดยไม่สนใจใคร
จี้ชิงหยวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มีความรู้สึกซับซ้อน อดมองพี่ชายคนรองตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอก็รู้ว่าหน้าตาของพี่ชายคนรองไม่ค่อยเหมือนใครในบ้าน
เมื่ออยู่ท่ามกลางหนุ่มหล่อสาวสวยมากมาย หน้าตาของจี้ยวนเหิงก็นับได้แค่ว่าดูสะอาดสะอ้าน ส่วนความหล่อส่วนใหญ่ก็ได้มาจากการแต่งตัวช่วยเสริม
จี้ชิงหยวนไม่เคยคิดมากกับเรื่องนี้ เพราะรูปร่างหน้าตาเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว บางคนไม่เหมือนพ่อแม่ แต่เหมือนลุง หรือไม่ก็เหมือนคุณตา