บทที่ 46 จี้ฉงเหยียนเดือดดาล
จี้ฉงเหยียนขับรถพุ่งกลับตระกูลจี้ ด้วยโทสะที่ปะทุขึ้นทั่วร่าง บรรยากาศกดดันรอบตัวทำให้คนรับใช้ที่หน้าประตูไม่กล้าเข้าไปใกล้
เขาพุ่งตรงเข้าไปในห้องรับแขก ปราดตามองก็เห็นจี้ยวนเหิงนอนเอกเขนกเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้ออีกฝ่าย กระชากให้ลุกขึ้น ก่อนจะซัดหมัดใส่อย่างไม่ปรานี
เสียงทึบดัง “ปัง” จี้ยวนเหิงถูกต่อยจนเซล้มลงกับพื้น เลือดซึมจากมุมปากทันที ทั้งคนถึงกับมึนงงไปหมด
“อ๊า——!” จี้ชิงหยวนที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนกรีดร้อง รีบลุกพรวดขึ้นมา
“พี่ใหญ่! พี่ทำอะไรน่ะ! ทำไมถึงต่อยพี่รอง!”
พ่อตระกูลจี้กับแม่สามีตระกูลจี้กำลังดื่มชาอยู่ในห้องรับแขก พอเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันก็สะดุ้งลุกขึ้น รีบเข้าไปห้าม
ป้าหลี่กลับไวกว่าใคร เธอพุ่งเข้าไปขวางหน้าจี้ยวนเหิง กางแขนปกป้องเขาไว้ แล้วร้องบอกอย่างร้อนรนว่า
“คุณชายใหญ่! คุณทำอะไรน่ะ! คุณชายรองเป็นน้องชายแท้ ๆ ของคุณนะ ทำไมถึงลงมือต่อยเขาได้!”
ดวงตาจี้ฉงเหยียนแดงก่ำ ความเดือดดาลพลุ่งพล่านอยู่ในแววตา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาจ้องจี้ยวนเหิงที่หลบอยู่หลังป้าหลี่ แล้วพูดเสียงเย็นชา
“ป้าหลี่ ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ถอยไป! วันนี้ผมต้องสั่งสอนไอ้คนปากพล่อยนี่ให้หลาบจำ!”
“เรื่องอะไรถึงทำให้แกโกรธขนาดนี้ ถึงกับลงมือต่อยน้องชายตัวเอง!”
พ่อตระกูลจี้ก้าวเข้ามาจับแขนจี้ฉงเหยียน เอ่ยตำหนิเสียงเข้ม สีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
จี้ยวนเหิงกุมแก้มที่บวมขึ้น ลุกจากพื้นแล้วพูดอย่างโกรธแค้นว่า