ตอนที่ 45 หลินเจียเจียที่อดไม่ไหว
ซูหนิงหนิงกับเพื่อนอีกสองสามคนหิ้วถุงห่ออาหารย่องกลับหอพักอย่างเบามือเบาเท้า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินเจียเจียนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ
ในใจก็เสียวสันหลังขึ้นมาครึ่งหนึ่งทันที ฝีเท้าชะงักค้างอยู่กับที่
หลินเจียเจียเงยตาขึ้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายยิ้มแต่ไม่ใช่ยิ้ม
“ดูเหมือนว่าคืนนี้พวกเธอจะกินกันสนุกมากเลยนะ”
หลินจือเซี่ยทนไม่ไหวเป็นคนแรก รีบยิ้มแหยโบกมือ
“ก็…ก็โอเค ๆ รสชาติดีจริง ๆ นะ…ร้านอาหารของพวกเธอดังขนาดนี้ไม่แปลกเลย ฝีมือจริง ๆ”
หลินเจียเจียทั้งโมโหทั้งขำ โบกมืออย่างจนใจ
“พอแล้ว อย่ามาปากหวาน ไปล้างหน้าล้างตาแล้วนอนได้แล้ว”
ท่าทางที่พยายามทำเป็นสงบนิ่ง แต่ในดวงตากลับซ่อนความเศร้าหมองไว้ มันชัดเจนเกินไปจริง ๆ
ทุกคนมองหน้ากัน สวี่ชูเหยาอดไม่ได้ จึงเอ่ยเบา ๆ
“เจียเจีย ทำไมเรารู้สึกว่า…ว่าที่คู่หมั้นของเธอน่ะ จริง ๆ แล้วเขาก็ห่วงเธอมากเลยนะ
ตอนกลางคืนที่เห็นเขาปฏิบัติกับเธอแบบนั้น ไม่เหมือนคนที่ไม่มีใจให้เธอเลยนะ”
รอยยิ้มบนหน้าหลินเจียเจียจางหายไปในพริบตา น้ำเสียงเย็นลงไปหลายส่วน
“พวกเธอโดนเขาหลอกเข้าแล้วหรือไง? พวกคนทำงานแล้วเขาแกล้งทำเก่งที่สุด เขาไม่ได้ชอบฉันหรอก เขามีแฟนอยู่แล้วด้วย”
หลินจือเซี่ยรีบโน้มตัวเข้ามา หน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
“ใครบอกเธอว่าเขามีแฟน? เขาบอกเธอเองกับปากเหรอ?”
หลินเจียเจียเงียบไปสองสามวินาที ปลายนิ้วกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ใช่เขา เป็นน้องชายเขา จี้ยวนเหิง เป็นคนมาบอกฉัน”
“ตอนปีใหม่ที่เพิ่งตกลงเรื่องหมั้นหมายกันใหม่ ๆ ฉันน่ะ…เคยดีใจอยู่เหมือนกัน
เขาหน้าตาดีขนาดนั้น ฉันก็ค่อนข้างชอบเขาจริง ๆ ผลคือพอหันหลังไป น้องชายเขาก็มาหาฉัน”
เสียงของเธอเบาลงมาก แฝงด้วยความเย้ยหยันตัวเอง
“บอกว่าพี่ชายเขามีคนที่ชอบอยู่ก่อนแล้ว คบกันมาตลอด