บทที่ 47 ความเกลียดชังผุดขึ้นในใจ
เมื่อร่างของจี้ฉงเหยียนหายลับไปนอกประตูใหญ่ตระกูลจี้ ในที่สุดไหล่ที่เกร็งมานานของจี้ชิงหยวนก็ผ่อนลงช้า ๆ
เธอแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความตึงเครียดที่ค้างคาอยู่ในใจก็คลายลงไปบ้าง
แต่พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ พลางบ่นพึมพำเสียงเบาว่า
“พี่ใหญ่ก็เกินไปแล้ว ถึงกับลงมือกับพี่รองหนักขนาดนี้เพราะคนนอกคนเดียว!”
แม้เสียงของเธอจะไม่ดัง แต่ทุกคนในที่นั้นก็ได้ยินอย่างชัดเจน
จี้ยวนเหิงยืนอยู่กับที่ จ้องเขม็งไปยังทิศทางที่จี้ฉงเหยียนจากไป ใบหน้ามืดครึ้ม แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
ป้าหลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังถือยา ค่อย ๆ ทายาลดบวมบนใบหน้าเขาอย่างระมัดระวัง มือเบาเสียจนราวกับกลัวจะทำให้เขาเจ็บ
“หุบปาก อย่าพูดอีก!”
พ่อตระกูลจี้เอ่ยเสียงเข้มขัดจี้ชิงหยวนทันที สีหน้าเคร่งขรึม
“เรื่องนี้พี่ใหญ่ของแกไม่ผิด คนผิดคือพี่รองของแก!
เขาไม่ควรเข้าไปยุ่งเรื่องของพี่ชายตั้งแต่แรก ยิ่งไม่ควรทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้ โดนตีก็สมควรแล้ว”
คำพูดนี้ทำให้จี้ยวนเหิงไม่พอใจอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ
“พ่อ ทำไมถึงช่วยคนนอกพูดล่ะครับ? ผมก็แค่ล้อเล่นกับหลินเจียเจียเท่านั้นเอง
ใครจะไปรู้ว่าเธอจะจริงจังขนาดนั้น ถึงตอนนั้นผมค่อยไปอธิบายให้เธอเข้าใจดี ๆ ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ?
พี่ใหญ่จำเป็นต้องลงมือหนักขนาดนี้ด้วยเหรอ?”
แม่สามีตระกูลจี้ยืนอยู่ข้าง ๆ มองลูกชายคนรองที่ไม่มีท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย ทั้งยังเอาแต่ปัดความรับผิดชอบ ใจก็พลันหนักอึ้ง
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและสับสน