บทที่ 40 ของที่คนแปลกหน้าให้ ห้ามกินเด็ดขาด
บรรดาเพื่อนนักเรียนที่เมื่อครู่ยังยืนล้อมกันแน่นขนัด ต่างแข็งค้างอยู่กับที่ในพริบตา
สีหน้าซีดเผือดลงทันที ทุกคนกรีดร้องพลางถอยกรูดอย่างลนลาน
ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง จนเสียงพูดยังเพี้ยนไปหมด “งู! งูนี่นา!”
เสียงกรีดร้องระงมขึ้นพร้อมกัน จนครูผู้ดูแลค่ายรีบวิ่งเข้ามา
ตอนนั้นครูทั้งสี่กำลังจัดสรรภารกิจต่อไปอยู่ไม่ไกล พอได้ยินเสียงเอะอะก็รีบเร่งฝีเท้ามาทันที
เมื่อเห็นกองงูบนพื้น สีหน้าของคุณครูทุกคนก็เปลี่ยนไป
ครูสาวเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่วนครูหนุ่มขมวดคิ้วแน่น มองซูหนิงหนิงอย่างเคร่งขรึม
“ซูหนิงหนิง! งูพวกนี้มันเรื่องอะไรกัน มาจากไหน?”
ไม่ไกลนัก เด็กหนุ่มกลุ่มที่แอบปล่อยงูก่อนหน้านี้เห็นภาพตรงหน้าแล้วตกใจจนหัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
ใบหน้าซีดเผือด จ้องซูหนิงหนิงอย่างหวาดผวา กลัวว่าเธอจะพูดความจริงออกมา แล้วพวกเขาจะถูกลงโทษ
ซูหนิงหนิงมีสีหน้าสงบนิ่ง ตอบอย่างตรงไปตรงมา
“จับมาจากแถว ๆ ภูเขาค่ะ พวกมันไม่มีพิษ หนูกลัวว่าพวกมันจะเลื้อยไปแถวที่พักแล้วทำให้เพื่อน ๆ ตกใจ
ก็เลยจับมาเลย คิดว่าตอนเย็นจะทำกับข้าวเพิ่มให้ทุกคน ตุ๋นซุปกินกันค่ะ”
คุณครูสบตากัน พอฟังคำอธิบายจบ สีหน้าตึงเครียดก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
เมื่อรู้ว่าซูหนิงหนิงทำไปเพราะหวังดี จึงไม่ได้ตำหนิเธอมาก แค่กำชับว่า
“คราวหน้าอย่าทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีกนะ งูในป่าไม่ว่าจะมีพิษหรือไม่มีพิษก็อันตรายทั้งนั้น