บทที่ 41 ฉันไม่ชอบเวลาคุณยิ้มให้คนอื่น
ถึงเทศกาลปีใหม่อีกครั้ง ทุกบ้านต่างได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา
ปีนี้ก็ยังเป็นพ่อซูที่มารับ เซิ่นซิงไป๋กับซูหนิงหนิงขึ้นรถมาด้วยกัน
ปีใหม่นี้ เซิ่นซิงไป๋ก็ยังใช้เวลาอยู่ที่ตระกูลซูเหมือนเดิม
วันแรกของปีใหม่ บ้านซูหนิงหนิงมีญาติมาเยี่ยมมากมาย คึกคักเป็นพิเศษ
ซูหนิงหนิงกำลังกินขนมคุยเล่นกับผู้ใหญ่ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เหมือนจะยังไม่ค่อยได้เจอเซิ่นซิงไป๋เลย
เธอหันมองรอบตัว แล้วพบว่าข้างกายมีแต่ผู้ใหญ่กับพี่ชายไม่กี่คน พวกพี่สาวน้องสาวลูกพี่ลูกน้องหายไปไหนกันหมดนะ?
ซูหนิงหนิงเดินออกจากห้องรับแขกไปที่ระเบียง แล้วเห็นพวกพี่น้องลูกพี่ลูกน้องหญิงกำลังรุมล้อมเซิ่นซิงไป๋ ราวกับเซิ่นซิงไป๋ต่างหากที่เป็นญาติแท้ ๆ ของพวกเธอ
“พี่ซิงไป๋ มหาวิทยาลัยจิงหัวเป็นยังไงบ้าง?”
“พี่ซิงไป๋ มีแฟนหรือยัง?”
“พี่ซิงไป๋ ตัดผมสั้นแล้วดูดีขึ้นเยอะเลย!”
สาว ๆ แต่ละคนตาเป็นประกาย ล้อมหน้าล้อมหลังเซิ่นซิงไป๋
ส่วนเซิ่นซิงไป๋ก็ยังมีรอยยิ้มอ่อนโยนพอเหมาะประดับบนใบหน้า คอยตอบคำถามของทุกคนอย่างอดทน
น้ำเสียงอ่อนโยน
ซูหนิงหนิงพิงกำแพงมองพวกเขา มือบีบลูกอมไว้เม็ดหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ทั้งครอบครัวกำลังนั่งล้อมโต๊ะกินข้าว พอซูหนิงหนิงกินข้าวคำสุดท้ายเสร็จ ก็วางชามกับตะเกียบแล้วเตรียมกลับห้อง
เซิ่นซิงไป๋ขมวดคิ้ว ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“หนิงหนิง วันนี้ทำไมกินน้อยจัง?”
พอได้ยินอย่างนั้น พ่อกับแม่ซูก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองเซิ่นซิงไป๋อย่างตกตะลึง แล้วหันไปมองชามเปล่าสะอาดตรงหน้าซูหนิงหนิง
“แบบนี้เรียกว่าน้อยเหรอ? กินไปตั้งสองชาม ชามก็ว่างเปล่าแล้ว!”
เซิ่นซิงไป๋รีบอธิบาย น้ำเสียงจริงจังเต็มที่
“แต่ปกติเธอกินมื้อละสามชาม วันนี้กินแค่สองชาม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ปริมาณปกติของเธอ”
ทว่าภาพเซิ่นซิงไป๋ยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดจาเสียงเบากับพี่สาวน้องสาวลูกพี่ลูกน้องบนระเบียงเมื่อตอนกลางวัน กลับผุดขึ้นมาในหัวซูหนิงหนิงอย่างห้ามไม่อยู่