บทที่ 126 คำตอบ
หลังกลับถึงบ้าน
เซิ่นซิงไป๋เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันให้ซูหนิงหนิงฟังทั้งหมด
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและราบเรียบจนฟังไม่ออกว่ามีความรู้สึกใดเจือปน ราวกับกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองเลยสักนิด
ซูหนิงหนิงนั่งฟังเงียบ ๆ
เธอมองเซิ่นซิงไป๋ที่มีสีหน้าเรียบเฉยอย่างเหม่อลอย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“งั้นคุณกับสามีของหลินเจียเจียก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันเหรอ”
“อืม” เซิ่นซิงไป๋พยักหน้าเบา ๆ
ซูหนิงหนิงพึมพำ “ช่างมีวาสนาต่อกันจริง ๆ แล้วก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลี่จิ้งปฏิบัติกับคุณไม่ดีมาตลอด…หรือว่าเธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ”
“น่าจะใช่”
ตอนนี้เมื่อเซิ่นซิงไป๋ได้ยินชื่อหลี่จิ้งอีกครั้ง ในใจก็ไม่เกิดความรู้สึกใด ๆ ราวกับกำลังพูดถึงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
ซูหนิงหนิงถามต่อ
“แล้วเซิ่นหมิงเฉียงก็รู้เรื่องนี้มานานแล้วเหมือนกันหรือเปล่า เมื่อก่อนเขาถึงได้ลงไม้ลงมือ ทั้งยังดุด่าคุณเสียงดังอยู่บ่อย ๆ เพราะรู้เรื่องนี้ใช่ไหม”
เมื่อได้ยินชื่อเซิ่นหมิงเฉียง แววตาดำสนิทของเซิ่นซิงไป๋พลันไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“เขาน่าจะไม่รู้”
ตั้งแต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่เซิ่นหมิงเฉียงโกรธจนดุด่าเขา คำพูดที่เอ่ยออกมาก็มีแต่คำด่าพวกนั้น
เขาจะตาแดงก่ำ ตะคอกใส่คนอื่นว่าอย่ามายุ่ง เขาตีลูกตัวเอง คนอื่นไม่มีสิทธิ์มายุ่ง
บางครั้งก็โกรธจนบ่นว่าตัวเองดันให้กำเนิดลูกเนรคุณขึ้นมา
“เขาน่าจะถูกปิดหูปิดตาไว้”
คำตอบนี้ทำให้ซูหนิงหนิงยิ่งไม่พอใจเซิ่นหมิงเฉียง นั่นแสดงว่าคนอย่างเซิ่นหมิงเฉียงเลวร้ายถึงแก่น ต่อให้เป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเองก็ยังปฏิบัติแบบนี้