บทที่ 127 หาทางออกใหม่
ปลายสายเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนเสียงทุ้มต่ำของจี้ฉงเหยียนจะดังขึ้น “บอกเหตุผลผมได้ไหมครับ”
เซิ่นซิงไป๋เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบเสียงเรียบว่า
“ง่ายมาก ผมไม่ชอบพ่อของคุณ ส่วนแม่ของคุณ ผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน”
“อีกอย่าง ในใจเธอก็ยังวางจี้ยวนเหิงไม่ลง ใช่ไหมล่ะ”
“เรื่องนี้ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเสียยังจะดีกว่า สำหรับพวกคุณและสำหรับผม นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด”
จี้ฉงเหยียนรีบขัดขึ้น น้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ได้ครับ”
“คุณเป็นน้องชายของผม นี่เป็นข้อเท็จจริงที่กำหนดไว้แล้ว เปลี่ยนแปลงไม่ได้”
“ผมรู้ว่าคุณคงยากจะยอมรับทุกอย่างในทันที แต่เราไม่รีบ เรารอได้
ผมกับคนในครอบครัวจะค่อย ๆ ชดเชยให้คุณด้วยการกระทำ ปฏิบัติต่อคุณให้ดี และพยายามเป็นครอบครัวของคุณ”
เขาผ่อนน้ำเสียงลง แล้วอธิบายอย่างอดทน
“เมื่อก่อนพ่อผมทำเรื่องเลอะเทอะไว้หลายอย่างจริง ๆ ปัญหาใหญ่ที่สุดของท่านคือเข้าข้างคนของตัวเอง เห็นญาติดีกว่าเหตุผล”
“นิสัยเดิมของท่านก็เป็นแบบนี้ เพียงแต่เมื่อก่อนท่านเข้าข้างผิดคน”
“ตอนนี้ท่านรู้ความจริงแล้ว รู้ว่าจี้ยวนเหิงไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของท่าน ท่านกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง ส่วนแม่ของเราเองก็ต้องใช้เวลาปรับตัวอีกสักหน่อย เชื่อผมเถอะ ไม่นานหรอกครับ”
แม้จี้ฉงเหยียนจะเกลี้ยกล่อมอย่างจริงใจ แต่เซิ่นซิงไป๋ที่อยู่อีกฟากของสายก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
“ไม่ว่าพวกคุณจะทำอะไร จะชดเชยให้ผมแบบไหน ผมก็ไม่กลับไป”
จี้ฉงเหยียนถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงเจือความจนใจ “ผมเข้าใจแล้วครับ”
“ผมจะไม่บังคับคุณ”
“ผมรู้ว่าพวกเราติดค้างคุณมากมาย ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้คุณยกโทษให้ทันที ยิ่งไม่มีสิทธิ์บังคับให้คุณกลับมา”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนลง
“ถ้าคุณไม่อยากกลับมา เราก็จะรอ นานแค่ไหนก็ได้ ขอแค่คุณเต็มใจ บ้านหลังนี้ รวมถึงผมที่เป็นพี่ชายของคุณ จะอยู่ตรงนี้เสมอ”
ปลายนิ้วของเซิ่นซิงไป๋แตะโต๊ะเบา ๆ ก่อนตอบรับเสียงเรียบเช่นเดิม “อืม”