บทที่ 125 พบหน้า
แม่สามีตระกูลจี้มองใบหน้าอ่อนเยาว์ตรงหน้าซึ่งมีคิ้วตาคล้ายคลึงกับตนอย่างยิ่ง จนขอบตาแดงก่ำ
จู่ ๆ เธอก็สัมผัสได้อย่างแท้จริงถึงความน่าอัศจรรย์ของสายเลือด แต่ก่อนเมื่ออยู่ต่อหน้าจี้ยวนเหิง ในใจเธอมีแต่ความรักและสงสาร
ทว่าตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับเซิ่นซิงไป๋ กลับเกิดความรู้สึกซับซ้อนที่อยากเข้าใกล้แต่ก็ไม่กล้าแตะต้อง อธิบายไม่ถูก บางทีคงเป็นสายใยที่สายเลือดผูกพันไว้แต่กำเนิด
พ่อตระกูลจี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขรึมลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยตรง ๆ ว่า
“วันนี้พวกเรามาเพราะอยากพาคุณกลับบ้าน กลับไปตระกูลจี้ คุณต่างหากที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของพวกเรา
เรื่องสลับตัวเด็กในปีนั้น พวกเรายังสืบหาอยู่ ตอนนี้ยังไม่มีข้อสรุป ถึงอย่างไรก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เรื่องคงไม่กระจ่างได้ในเร็ววัน
เพราะอย่างนั้นจึงอยากพาคุณกลับตระกูลจี้ก่อน แล้วจัดงานแห่งรับรู้เนื้อคู่รู้ชาติอย่างยิ่งใหญ่ ให้ทุกคนได้รู้จักคุณ”
เซิ่นซิงไป๋ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ก้มมองมุมโต๊ะอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นกะทันหัน “แล้วจี้ยวนเหิงล่ะ”
แม่สามีตระกูลจี้หันไปมองจี้ฉงเหยียนตามสัญชาตญาณ ในใจแอบโล่งอก โชคดีที่เชื่อฟังลูกชายคนโต ให้ยวนเหิงย้ายออกไปก่อนแล้ว
เธอพูดเสียงเบาว่า “พวกเราให้เขาย้ายออกไปแล้ว เขาไม่ได้มีสายเลือดเดียวกับพวกเรา แต่เขาก็เป็นผู้บริสุทธิ์ เขาไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน พวกเรา...”
“แม่ครับ” จี้ฉงเหยียนเอ่ยขัดขึ้น
แม่สามีตระกูลจี้เงียบลงทันที พร้อมกับรับรู้ได้อย่างว่องไวว่าสีหน้าของเซิ่นซิงไป๋หม่นลงกว่าครู่ก่อนหลายส่วน