บทที่ 43 คุณว่าเขาหน้าคล้ายเซิ่นซิงไป๋อยู่หน่อยไหม
จี้ฉงเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟมาสั่งอาหารอย่างใจเย็น
หลินเจียเจียที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็แสร้งทำเป็นใจเย็น สั่งอาหารที่ตัวเองอยากกินตามไปด้วย
หลังสั่งอาหารเสร็จ พนักงานเสิร์ฟก็ถอยออกไป เสียงทุ้มต่ำของจี้ฉงเหยียนจึงค่อย ๆ ดังขึ้นว่า
“ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้เธอไปทัศนศึกษา แล้วหลงทางอยู่ในป่าตอนกลางดึก”
พอได้ยินประโยคนี้ หลินเจียเจียก็เงยหน้าขึ้นทันที แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ตั้งตัวไม่ทัน “เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
จี้ฉงเหยียนเงียบไปสองวินาที ปลายนิ้วแตะขาแว่นกรอบทองเบา ๆ น้ำเสียงไร้อารมณ์ “บังเอิญได้ยินมา”
จากนั้นเขาก็พูดเรียบ ๆ ว่า “เธอทำอะไรหุนหันพลันแล่นเกินไป”
เพียงประโยคเดียวก็จุดไฟโทสะในใจหลินเจียเจียขึ้นมาทันที
เดิมทีเธอก็อัดอั้นกับเรื่องก่อนหน้านี้อยู่แล้ว พอถูก “คนนอก” ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานมาตำหนิ ไฟโทสะก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น
หลังพ่อรู้เรื่องนี้ก็จัดการดุเธออย่างหนักไปแล้วรอบหนึ่ง ในใจเธอยังรู้สึกน้อยใจอยู่เลย ตอนนี้ยังต้องมาฟังจี้ฉงเหยียนสั่งสอนอีกหรือ
ทำไมกัน!
หลินเจียเจียกำหมัดแน่น เงยหน้าจ้องเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้
“ไม่ต้องมายุ่ง! เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับเธอ ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ!”
จี้ฉงเหยียนมองท่าทางขนพองของเธอ แววตาขยับไหวเล็กน้อย ดวงตาที่เคยสงบนิ่งหม่นลงไปบ้าง
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “ดูเหมือนเธอจะ....เกลียดฉันมากเลยนะ”