บทที่ 42 จี้ฉงเหยียน
วันรายงานตัวเปิดเทอม ซูหนิงหนิงกับเพื่อน ๆ ก็สังเกตเห็นว่าหลินเจียเจียดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
ตั้งแต่เข้ามาเธอก็แทบไม่ได้พูดอะไร คิ้วตาตก สีหน้าหม่นหมอง บรรยากาศรอบตัวอึมครึมไปหมด ความหยิ่งผยองมีชีวิตชีวาอย่างที่เคยเป็นหายไปไม่เหลือ
สวี่ชูเหยาวางแก้วน้ำในมือลง แล้วถามเสียงเบา “เจียเจีย เป็นอะไรไปเหรอ ดูอารมณ์ไม่ดีเลยนะ”
หลินเจียเจียเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วค่อย ๆ แกะด้ามลากกระเป๋าเดินทาง พลางตอบเสียงอู้อี้ “ฉันอาจจะ... ต้องแต่งงานแล้ว”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา หอพักก็เงียบกริบในทันที
ซูหนิงหนิงยืนนิ่งอยู่กับที่ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลินจือเซี่ยถึงกับพ่นน้ำออกมา รีบหยิบกระดาษมาเช็ดปาก แล้วเบิกตากว้าง
“เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ ใครจะแต่งงานเหรอ”
หลินเจียเจียหลุบตาลง น้ำเสียงหม่นหมองไร้เรี่ยวแรง “ฉันไง ฉันอาจจะต้องแต่งงานแล้ว”
ทั้งสามคนรีบกรูกันเข้ามาหา สีหน้าตกตะลึง พูดกันจ้อกแจ้ก
“แต่งงานเหรอ?! ทำไมจู่ ๆ เธอถึงจะแต่งงานล่ะ”
“ใช่ เธอยังไม่มีแฟนเลยไม่ใช่เหรอ จู่ ๆ มีงานแต่งมาจากไหนกัน”
หลินเจียเจียค่อย ๆ เอ่ย “เป็นการแต่งงานทางธุรกิจ ช่วงนี้บริษัทของพ่อฉันมีปัญหา กระแสเงินทุนไม่มั่นคง เลยต้องพึ่งการแต่งงานเพื่อประคองสถานการณ์ อีกฝ่ายคือตระกูลจี้”
หลินจือเซี่ยเบิกตากว้างขึ้นทันที ตกใจจนเผลอขึ้นเสียง
“ตระกูลจี้เหรอ? นั่นมันอันดับหนึ่งในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองจิงไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวนะ... บ้านเธอคือตระกูลหลินที่อยู่อันดับสี่ในเมืองจิงหรือเปล่า”
หลินเจียเจียชะงักไป ก่อนเกาแก้มส่ง ๆ แล้วส่งเสียง “อ่า” เบา ๆ เป็นการยอมรับกลาย ๆ