บทที่ 44 คู่มือตามจีบภรรยา
เขาถือถุงขนมปังกับกล่องนมอยู่ในมือ
“เย็นนี้คุณยังไม่ได้กินข้าวเลย เอานี่กลับไปกินที่หอเถอะ อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวจนเป็นโรคกระเพาะล่ะ ไม่อย่างนั้นต่อไปคุณจะลำบากเอา”
เดิมทีหลินเจียเจียยังคิดจะพูดจาเหน็บแนมเขาอีกสักสองสามคำ แต่พอเห็นถุงอาหารตรงหน้า
กับแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป
เธอบ่นพึมพำในใจ: เห็นแก่หน้าตากับขนมปังถุงนี้แล้วกัน ฉันจะไม่ถือสาเขาก็ได้
จากนั้นเธอก็ยื่นมือไปรับถุงมาเงียบ ๆ
พอมาถึงใต้หอพัก จี้ฉงเหยียนดูเหมือนยังอยากพูดอะไรต่อ แต่หลินเจียเจียกลับเปิดประตูรถออกไปแล้ว
“ปัง!” ประตูรถปิดลง ตัดเขากับคำพูดที่ยังพูดไม่จบให้อยู่คนละฝั่ง
จี้ฉงเหยียนนั่งอยู่ในรถ มองแผ่นหลังของคนที่วิ่งจากไปอยู่นาน สุดท้ายจึงสตาร์ตรถแล้วค่อย ๆ ขับออกจากหน้ามหาวิทยาลัย
รถแล่นออกจากมหาวิทยาลัย ผสานเข้าไปกับกระแสรถท่ามกลางราตรี
จี้ฉงเหยียนกำพวงมาลัยไว้แน่น ในอกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขายกมือกดปุ่มบลูทูธในรถ แล้วโทรหาเพื่อนสนิท พอปลายสายรับสาย
เสียงหยอกล้ออย่างเกียจคร้านก็ดังขึ้นจากอีกฝั่ง
“โอ้โห คนยุ่งอย่างคุณมีเวลามาโทรหาฉันด้วยเหรอ นัดดูตัวไม่ราบรื่นหรือไง?”
จี้ฉงเหยียนขมวดคิ้วแน่น ไม่ได้ตอบ แล้วพูดเข้าเรื่องทันที “ฉันมีเรื่องจะถาม”
“ว่ามาสิ”
“เมื่อก่อนมีเด็กคนหนึ่งตามติดฉันทุกวัน เรียกพี่ไม่หยุดปาก