บทที่ 107 ความแค้น
ในเวลาเดียวกัน ทางบ้านใหญ่ของตระกูลจี้ เซิ่นอวี้หลานก็สั่งให้คนสนิทไปสืบเรื่องเด็กหนุ่มที่ปรากฏตัวในงานแต่งอย่างลับ ๆ ทันที
เมื่อผลการสืบส่งมาถึง พอรู้ว่าเด็กหนุ่มชื่อเต็มว่าเซิ่นซิงไป๋และมีแซ่เซิ่นเหมือนกัน ถ้วยชาในมือของเซิ่นอวี้หลานก็สั่นวูบ
น้ำร้อนกระเด็นโดนหลังมือ เธอเจ็บจนแทบร้องออกมา ก่อนจะหันไปด่าสาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ อย่างโมโห
“ชงชาอย่างไรกัน! คิดจะลวกฉันให้ตายหรือไง!”
สาวใช้หน้าซีดเผือด สั่นงันงกพลางรีบขอโทษ “ขะ...ขอโทษค่ะคุณนาย คราวหน้าฉันจะระวังอุณหภูมิให้ดีค่ะ”
ตอนนี้เซิ่นอวี้หลานไม่มีแม้แต่อารมณ์จะด่าคนแล้ว “ไสหัวไป!”
สาวใช้ค้อมกายอย่างนอบน้อม ก่อนถอยออกไป
คนรับใช้หลายคนพากันเข้ามาล้อม
“เสี่ยวจาง ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสี่ยวจางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ”
มีคนอดบ่นไม่ได้ “เดี๋ยวนี้คุณนายรับใช้ยากเกินไปแล้ว ทั้งที่ตัวเองสั่งให้ชงน้ำเดือด พอโดนลวกก็มาโทษพวกเรา ยากจะรับมือจริง ๆ”
คนรับใช้อาวุโสรีบส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ แล้วลดเสียงลง
“ชู่! ไม่อยากทำงานแล้วหรือไง? ได้เงินเดือนตั้งมาก ก็ต้องเตรียมใจรับความไม่เป็นธรรมไว้บ้าง ถ้าทนไม่ได้ก็ลาออกไป!”
ทุกคนพลันหุบปากพร้อมกัน
ส่วนเซิ่นอวี้หลานที่ยังอยู่ในห้องโถง จมดิ่งลงไปในความทรงจำเมื่อยี่สิบสามปีก่อนแล้ว
ปีนั้น หวังชูหยาจากบ้านรองของตระกูลจี้ หรือก็คือแม่สามีตระกูลจี้ในปัจจุบัน คลอดลูกชายออกมาอย่างปลอดภัย เพียงแต่หลังคลอดร่างกายอ่อนแออย่างมาก จึงพักฟื้นอยู่ในวิลล่า
เวลานั้นพ่อตระกูลจี้กำลังยุ่งกับงานสำคัญของบริษัทตระกูล อยู่ต่างประเทศและกลับมาไม่ได้ แต่ก็จัดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญกับคนดูแลมาคอยดูแลหวังชูหยาอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา