บทที่ 106 เขาคือเซิ่นซิงไป๋นี่เอง!
งานแต่งเพิ่งเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการได้ไม่นานหลังจากจี้ยวนเหิงมาถึงสถานที่จัดงาน
ดอกไม้นานาพันธุ์และแสงไฟอบอุ่นประดับประดาไปทั่วงาน เพลงบรรเลงประกอบพิธีแต่งงานอันแสนโรแมนติกและนุ่มนวลดังขึ้นอย่างช้า ๆ
สายตาของแขกเหรื่อทั้งงานต่างจับจ้องไปยังปลายพรมแดง
หลินเจียเจียสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ชายกระโปรงยาวลากพื้น คลุมผ้าคลุมหน้าลวดลายประณีต มือถือช่อดอกไม้สีสันสดใส ยืนคล้องแขนพ่อตระกูลหลินที่ขอบตาแดงก่ำอยู่ตรงนั้น
เธอคล้องแขนพ่อตระกูลหลิน ค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าว มุ่งหน้าไปหาจี้ฉงเหยียนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของพรมแดง
จี้ฉงเหยียนสวมสูทเนี้ยบกริบ รูปร่างสูงสง่า สายตาจับจ้องอยู่ที่เธอตั้งแต่ต้นจนจบ
แววตาอ่อนโยนคู่นั้นซ่อนความรู้สึกไว้ไม่มิด ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีที่เขาจะละสายตาไปทางอื่น
ทั้งสองยืนอยู่กลางเวทีแต่งงาน สบตากัน ในดวงตามีเพียงกันและกัน
จี้ฉงเหยียนจับมือหลินเจียเจียเบา ๆ ฝ่ามือของเขาอบอุ่น แววตาจริงจัง ขณะรับฟังคำปฏิญาณของกันและกัน
ไม่มีคำพูดไหนที่พูดส่ง ๆ ทุกประโยคล้วนเปี่ยมด้วยคำมั่นสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันไปตลอดชีวิตที่เหลือ
ตอนแลกแหวน จี้ฉงเหยียนค่อย ๆ สวมแหวนเพชรลงบนนิ้วของหลินเจียเจียอย่างทะนุถนอม ก่อนโน้มตัวลงจูบหลังมือเธออย่างเปี่ยมด้วยความเคารพและจริงใจ
ขอบตาของหลินเจียเจียแดงระเรื่อ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างมีความสุข เธอทอดมองคนตรงหน้า
ทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นเพียงอากาศ ในสายตาของเธอมีเพียงผู้ชายที่เธอรักคนนี้เท่านั้น
ซูหนิงหนิงยืนอยู่ในกลุ่มเพื่อนเจ้าสาวด้านล่างเวที มองภาพตรงหน้าอันแสนโรแมนติกและจริงใจ พลันรู้สึกขึ้นมาว่า