บทที่ 108 ปีศาจคนนั้นกลับมาแล้ว
ไม่กี่วันต่อมา ลูกน้องก็รายงานผลการสืบสวนทั้งหมดให้เธอทราบ
ตอนเซิ่นซิงไป๋เรียนมัธยมปลาย เซิ่นหมิงเฉียงถูกตัดสินจำคุกในข้อหาจงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่น และเพิ่งพ้นโทษออกมาได้ไม่นาน
หลังออกจากคุก ภรรยาของเขาก็หายสาบสูญไปนานแล้ว ตอนนี้ไร้ที่พึ่ง ทั้งยังไม่มีฝีมือทำมาหากิน
เขาจึงทำได้แค่นอนขดตัวอยู่ใต้สะพานลอย ประทังชีวิตไปวันๆ สภาพความเป็นอยู่ยากจนข้นแค้นและน่าเวทนาอย่างที่สุด
พอฟังจบ มุมปากเซิ่นอวี้หลานก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เธอสั่งให้คนพาเซิ่นหมิงเฉียงที่ตกอับสุดขีดมาอยู่ต่อหน้าทันที
ในห้องสลัว เซิ่นหมิงเฉียงสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ทั้งตัวส่งกลิ่นเหล้าปนกลิ่นอับ
เขาคุกเข่าสั่นเทา เงยหน้ามองเซิ่นอวี้หลานที่นั่งอยู่บนแท่นสูงในชุดหรูหรา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
คนมีอำนาจแบบนี้อยากบี้เขาให้ตาย ก็ง่ายเหมือนบี้มดตัวหนึ่ง
เซิ่นหมิงเฉียงคิดจนหัวแทบแตกก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยล่วงเกินคนใหญ่คนโตแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร
เซิ่นอวี้หลานมองเขาจากที่สูง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและรังเกียจอย่างไม่คิดปิดบัง
ตอนนั้นที่เธอเลือกครอบครัวของเซิ่นหมิงเฉียง ก็เพราะเห็นแก่ความขี้ขลาดและความเลวทรามของเขา
เธออยากให้ลูกชายของหวังชูหยาต้องลำบากไปกับเขา ดูตอนนี้แล้ว ผู้ชายคนนี้ก็ยังไม่ได้เรื่องเหมือนเมื่อก่อนจริงๆ
เธอขี้เกียจพูดให้มากความ จึงถามตรงๆ ว่า “ตอนนี้แกขาดเงินมากใช่ไหม”
เซิ่นหมิงเฉียงเหมือนคว้าฟางช่วยชีวิตได้ รีบพยักหน้ารัวจนแทบเอาหัวโขกพื้น
“ขาดครับ! คุณนาย ผมขาดเงินมาก! ขอแค่คุณยอมให้เงินผม ผมยอมทำทุกอย่าง!”
“รู้ไหมว่าลูกชายแกอยู่ที่ไหน” เซิ่นอวี้หลานเอ่ยช้าๆ