บทที่ 27 เป็นอย่างที่คิด... หนุ่มหล่อเป็นของคนอื่นทั้งนั้น
ขณะเดียวกัน ในหอพักหญิง หลินจือเซี่ยวางสายโทรศัพท์
แล้วคว้าแขนหลินเจียเจียที่ยังนั่งเหม่ออยู่ข้าง ๆ พลางยิ้มพูดว่า
“ไปกันเถอะคุณหนู ฉันจะพาไปดูหนุ่มหล่อ!”
หลินเจียเจียถูกลากลงไปข้างล่าง ความรู้สึกไม่เป็นมงคลค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
เธอรีบคว้ามือหลินจือเซี่ยไว้ แล้วถามอย่างตื่นเต้นว่า
“หลินจือเซี่ย อย่าบอกนะว่า... หนุ่มหล่อที่ฉันเห็นตอนกลางวันคือพี่ชายของซูหนิงหนิง?”
หลินจือเซี่ยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สีหน้าเจ้าเล่ห์
“จะใช่หรือเปล่า ลงไปดูสักแวบก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?”
หลินเจียเจียกัดริมฝีปากล่าง แต่สุดท้ายก็ยังเดินตามหลินจือเซี่ยลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองเพิ่งยืนอยู่ใต้หอพักได้ไม่นาน ก็เห็นเงาสองร่างค่อย ๆ เดินมาจากที่ไกล ๆ
คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย รูปร่างเข้ากันเป็นพิเศษ
พอเดินเข้ามาใกล้ หลินเจียเจียก็มองเห็นชัดในแวบเดียว ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง คิ้วตาคมคาย ดูสง่างามและสูงศักดิ์คนนั้น
ก็คือหนุ่มหล่อระดับท็อปที่เธอเห็นตอนกลางวัน และเฝ้าคิดถึงมาตลอดทั้งวันนั่นเอง!
ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็คือซูหนิงหนิง!
ร่างของหลินเจียเจียโงนเงนอย่างแรง เกือบยืนไม่อยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนและอับอาย
เธอไม่เคยคิดเลยว่าหนุ่มหล่อที่ทำให้เธอใจเต้นแรงขนาดนี้ จะเป็นพี่ชายของซูหนิงหนิงจริง ๆ!
พอนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เธอทำท่าหยิ่งผยอง ทั้งยังเยาะเย้ยหลินจือเซี่ยกับเพื่อน ๆ ว่าไม่เคยเห็นโลกกว้าง