บทที่ 16 ทำไมล่ะ!
ซูหนิงหนิงรู้สึกผิดขึ้นมาในทันที สายตาล่อกแล่กไปมา
พ่อซูก็ดูอึดอัดอยู่บ้าง เขาเกาท้ายทอยแล้วส่งของกินที่ถือมาให้
“ซิงไป๋ พ่อกับหนิงหนิงเพิ่งตั้งใจซื้อของอร่อยมาให้ สอบมาตั้งครึ่งวันคงหิวแย่แล้ว รีบลองชิมสิ”
ซูหนิงหนิงรีบขยับเข้าไปหา พูดอย่างกระตือรือร้น
“ใช่ ๆ ๆ! อันนี้อร่อยมาก ฉันเคยกินแล้ว รสชาติดีสุด ๆ ตั้งใจเก็บไว้ให้เธอเลยนะ!”
เซิ่นซิงไป๋ก้มมองเธอที่มีซอสติดอยู่ตรงมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตา เขาตอบเสียงเบา
“ขอบคุณ”
พอได้ยินอย่างนั้น ซูหนิงหนิงก็ยิ้มจนตาหยี มุมปากยกสูง ในใจรู้สึกหวานชื่นสุด ๆ
จังหวะนั้นเอง จางเทียนหยู่ที่เพิ่งออกมาจากประตูโรงเรียนก็รีบเดินเข้ามา เขาหยิบขนมจากถุงของเซิ่นซิงไป๋ขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วยัดเข้าปากทันที เคี้ยวตุ้ย ๆ พูดอู้อี้
“อืม ไม่เลว ๆ ของที่นักเรียนซูซื้อมาอร่อยจริง ๆ”
สีหน้าเซิ่นซิงไป๋มืดครึ้มลงทันที เขายื่นมือรวบปากถุงขนมที่เหลือ แล้วกำไว้แน่นในมือ
จางเทียนหยู่ยังคิดจะเอื้อมมือไปหยิบอีก พอเห็นว่าถุงถูกกำไว้แน่นจนแตะไม่ถึงแม้แต่นิดเดียว ก็อดพึมพำไม่ได้ว่า “ขี้เหนียว”
ซูหนิงหนิงเกาหัว “ในกระเป๋าฉันยังมีขนมอย่างอื่นอีก จะแบ่งให้เธอสักหน่อยไหม?”
จางเทียนหยู่เพิ่งยื่นมือจะรับ ข้อมือก็ถูกเซิ่นซิงไป๋คว้าไว้ได้อย่างแม่นยำ
เขาพูดเสียงเรียบ “เขาซื้อเองได้ ไม่ต้องแบ่งให้หรอก”
“เธอนี่เห็นคนที่ชอบแล้วลืมเพื่อนจริง ๆ!” จางเทียนหยู่โกรธจนแทบระเบิดตรงนั้น
เซิ่นซิงไป๋เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่งอย่างเย็นชา
พ่อซูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นทุกอย่างชัดเจน อดก้มหน้ากลั้นหัวเราะไม่ได้
เซิ่นซิงไป๋เห็นอย่างนั้น ใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ มองจางเทียนหยู่แล้วรู้สึกขัดใจยิ่งกว่าเดิม