บทที่ 48 ดูเหมือนจะ...โรคจิตอยู่นิด ๆ
หลินเจียเจียตอบโดยไม่ต้องคิดว่า “ได้สิ งั้นเอามือถือของนายมาให้ฉันดูตอนนี้เลย”
หลินเจียเจียยื่นมือจะรับมือถือจากจี้ฉงเหยียน แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายกำไว้แน่น เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า
“ถ้าไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ”
วินาทีถัดมา มือของจี้ฉงเหยียนก็คลายออก
หลินเจียเจียรับมือถือมาแล้วแตะหน้าจอให้สว่าง
ทันทีที่ภาพหน้าจอล็อกสว่างขึ้น หัวใจของหลินเจียเจียก็เหมือนเต้นขาดหายไปหนึ่งจังหวะ
ภาพหน้าจอล็อกเป็นรูปเธอสมัยมัธยมปลายจริง ๆ เด็กสาวในชุดนักเรียน มีใบหน้าสะสวยน่ารักและรอยยิ้มสดใส
เธอกดเข้าไปในมือถือ วอลเปเปอร์หน้าจอหลักก็ยังเป็นรูปของเธอ ตั้งแต่สมัยมัธยมต้น มัธยมปลาย ไปจนถึงมหาวิทยาลัย ครบทั้งเก้ารูปในตาราง ล้วนเป็นภาพของเธอในแต่ละช่วงวัย
เธอมองมือถืออย่างเหม่อลอย ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เธอกดเปิดอัลบั้มรูปอีกครั้ง รูปถ่ายนับร้อยนับพันเรียงแน่นเต็มหน้าจอ ทุกภาพล้วนเป็นรูปของเธอ
มีทั้งรูปเก่าสมัยเด็ก รูปด้านข้างสมัยเรียนมัธยมปลาย และรูปตอนเรียนมหาวิทยาลัย เดินเล่น กินข้าว
หลินเจียเจียยืนนิ่งอยู่กับที่ มองภาพตัวเองที่เต็มหน้าจอ รูม่านตาขยายขึ้นเล็กน้อย ทั้งคนอึ้งงันไปหมด
เธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองจี้ฉงเหยียนที่ยืนมีสีหน้าลนลานอยู่ตรงหน้า แล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ “นายเป็นโรคจิตหรือไง?”
พอได้ยินคำพูดนี้ ปลายหูของจี้ฉงเหยียนที่แดงอยู่แล้วก็ยิ่งร้อนผ่าวขึ้นทันที แม้แต่ลำคอก็แดงระเรื่อ
คนที่ปกติเย็นชาและสุขุม ตอนนี้กลับพูดติดอ่างขึ้นมา
“ผะ...ผมก็แค่ดูเป็นครั้งคราว...บางทีทำงานเหนื่อยหรือหงุดหงิดใจก็หยิบรูปคุณขึ้นมาดู
ผมรับรองว่าไม่เคยทำอะไรกับรูปของคุณเด็ดขาด!”
สีหน้าของหลินเจียเจียมืดครึ้มลงทันที พอฟังเขาพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกว่าเหมือนคนร้อนตัวที่ยิ่งแก้ตัวยิ่งมีพิรุธ
จี้ฉงเหยียนเองก็เพิ่งนึกได้ว่าคำพูดของตัวเองยิ่งอธิบายก็ยิ่งยุ่ง แถมฟังดูเหมือนพยายามกลบเกลื่อน เขาจึงหุบปากลงอย่างหงุดหงิดตัวเอง