ตอนที่ 33 เด็กประถมมาจากไหนกัน?
นักกีฬาหญิงจากสถาบันกงชางฝั่งตรงข้ามได้ยินดังนั้น โกรธจนตัวเกร็งไปทั้งร่าง แต่ในใจกลับรู้สึกหวั่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ตั้งแต่ที่ 2.00 เมตร เธอก็เคยเฉี่ยวไม้พาดมาแล้ว หลังจากนั้นหลายครั้งก็ผ่านไปได้อย่างหวุดหวิดเฉียดเส้น หากยกสูงขึ้นไปอีก เธอก็ไม่มั่นใจเลยสักนิด
เมื่อเทียบกับซูหนิงหนิงแล้ว ตลอดทั้งรอบเธอผ่อนคลายสบาย ๆ ไม่ชนไม้พาดสักครั้ง มองไม่ออกเลยว่าขีดจำกัดอยู่ตรงไหน
กรรมการยกไม้พาดขึ้นเป็น 2.1 เมตร ซูหนิงหนิงได้กระโดดก่อน
เธอวิ่งขึ้นหน้า ทะยานตัว ข้ามไม้ด้วยท่าหลังแล้วลงพื้น ท่วงท่าทั้งชุดลื่นไหลดั่งเมฆลอยน้ำไหล เบาหวิวราวกับมีสปริงติดอยู่ใต้เท้า
ข้ามไม้พาดไปอย่างสะอาดหมดจดและมั่นคง ทั้งสนามระเบิดเสียงร้องอุทานขึ้นทันที
ซูหนิงหนิงรู้สึกภูมิใจอยู่ในใจ อย่าว่าแต่สองเมตรกว่า ๆ เลย สามสี่เมตรก็ยังจัดการได้สบาย ๆ กระโดดสูงรายการนี้ เธอไม่มีทางแพ้แน่
คู่แข่งหญิงจากสถาบันกงชางที่ตามมาติด ๆ ตอนแรกก็เริ่มลนลานอยู่แล้ว พอเห็นซูหนิงหนิงข้ามไปได้ในครั้งเดียว สภาพจิตใจก็พังทลาย
พยายามอยู่หลายครั้ง ทั้งหมดชนไม้พาดล้มเหลว ตกรอบอย่างสิ้นเชิง
นักกีฬาหญิงจากสถาบันกงชางหน้าซีดเผือด รู้ว่าตัวเองแพ้แล้ว แพ้ให้กับเด็กสาวที่ยังตัวเตี้ยกว่าเธอเสียอีก
ฝั่งหญิงสถาบันกงชางของพวกเธอคงต้องพลาดแชมป์ไปอย่างน่าเสียดายแล้ว
ตอนนี้ผลแพ้ชนะตัดสินแล้ว กรรมการยังอยากยกความสูงไปที่ 2.12 เมตร ส่งสัญญาณให้เธอลองท้าทายสถิติของการแข่งขัน
ซูหนิงหนิงโบกมือแล้วพูดอย่างสบายใจ “ไม่กระโดดแล้ว ถึงขีดจำกัดของฉันแล้ว”
ในสายตากรรมการมีแววไม่เชื่ออยู่บ้าง แต่ก็ฝืนความดื้อดึงของเธอที่ไม่ยอมลองเพิ่มไม่ได้ จึงได้แต่ประกาศเสียงดัง