บทที่ 19 สามหนุ่มฮอตประจำมหาวิทยาลัย
เมื่อเผชิญหน้ากับคำหยอกล้อของผู้เข้าแข่งขันจากเมืองจิง ซูหนิงหนิงก็กลอกตาแล้วพูดว่า “ฉันเป็นพี่สาวแก!”
พอได้ยินคำพูดนี้ หนุ่ม ๆ จากเมืองจิงสองสามคนก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที โกรธจนแทบระเบิด ก่อนก้าวเข้ามาหาเรื่อง
เหอซือฉีกำลังจะเดินเข้าไปช่วย แต่สีหน้าของเซิ่นซิงไป๋กลับเย็นชาลงเสียก่อน เขาขยับตัวก้าวยาว ๆ ไปขวางหน้าซูหนิงหนิง ปกป้องเธอไว้ข้างหลังอย่างแน่นหนา
เซิ่นซิงไป๋ทำงานพิเศษมาตลอด แถมยังเล่นบาสเกตบอลเป็นประจำ ตอนนี้เขาสูงถึงหนึ่งเมตรเก้าสิบแล้ว
รูปร่างสูงโปร่งแข็งแรง เมื่อเทียบกับผู้เข้าแข่งขันจากเมืองจิงกลุ่มนี้ที่เอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือ ร่างกายผอมบาง
เขาสูงกว่าพวกนั้นมาก บรรยากาศเย็นเยียบรอบตัวกดอีกฝ่ายจนขวัญหายไปกว่าครึ่ง
หนุ่ม ๆ พวกนั้นมองดวงตาเย็นชากับร่างสูงใหญ่ของเซิ่นซิงไป๋แล้วก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า “ลูกผู้ชายไม่รังแกผู้หญิง”
พูดทิ้งท้ายรักษาหน้าเสร็จ พวกเขาก็รีบหันหลังเดินเข้าประตูโรงเรียนไปอย่างห่อเหี่ยว
เหอซือฉีเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนเดินเข้าไปหาเซิ่นซิงไป๋แล้วพูดว่า “พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ”
เซิ่นซิงไป๋เอียงตัวเล็กน้อย หันไปมองซูหนิงหนิงแล้วเอ่ยลาเธอเบา ๆ
ซูหนิงหนิงยังเสียดายที่ไม่ได้ช่วยอะไร พอได้ยินเขาพูดก็เงยหน้าขึ้น
“ตั้งใจเตรียมสอบให้ดีนะ ใช้ฝีมือจริงตบหน้าพวกนั้นให้คว่ำไปเลย! นายเป็นเทพแห่งการสอบของพวกเรานะ ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่าย ๆ!”
เซิ่นซิงไป๋มองแววตาเปี่ยมความเชื่อมั่นของเธอ รอยยิ้มอ่อนโยนวาบผ่านดวงตา เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้”
จากนั้นเขาก็หันหลัง เดินเข้าไปในที่พักสนามแข่งขันพร้อมกับเหอซือฉีและคนอื่น ๆ
เมื่อเห็นเซิ่นซิงไป๋เดินเข้าไปในที่พักสนามแข่งขันแล้ว ซูหนิงหนิงก็ไม่รั้งอยู่นาน เธอเดินตามแม่ซูกลับไปอย่างว่าง่าย สองแม่ลูกตั้งใจจะแวะกินของอร่อยแถวนี้สักมื้อ แล้วค่อยกลับบ้าน