บทที่ 20 พี่เซิ่นทำร้ายผมแล้ว!
หลังจากเซิ่นซิงไป๋กลับจากสนามแข่งโอลิมปิกคณิตศาสตร์ระดับชาติซีเอ็มโอ ก็ยังเหลือเวลาอีกเต็มสองเดือนกว่าจะปิดเทอมฤดูหนาว ซูหนิงหนิงรู้สึกว่าแต่ละวันช่างทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก
หลังจากเซิ่นซิงไป๋ได้สิทธิ์เข้าศึกษาต่อโดยไม่ต้องสอบที่มหาวิทยาลัยจิงหัว เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเรียนอีกต่อไป เอาใจใส่ทุกอย่างมาทุ่มให้เธอคนเดียว เข้มงวดจนแทบกลายเป็นคนละคน
เขาไม่สนใจวิชาของตัวเองอีกต่อไป เอาแต่ตามติดซูหนิงหนิงทั้งวัน คอยจับตาให้เธอทำโจทย์ ท่องเนื้อหา และตรวจข้อผิดพลาดทบทวนซ้ำ
ไม่ยอมให้เธอหย่อนยานแม้แต่นิดเดียว การติวอย่างหนักหน่วงราวกับรีดเค้นนี้ ทำให้ซูหนิงหนิงที่เดิมทีมีคะแนนรั้งท้ายห้อง
ถูกลากขึ้นมาจนมีผลการเรียนระดับกลางของห้องได้แบบฝืน ๆ ด้วยคะแนนระดับนี้ เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วไปได้อย่างมั่นใจ
แต่ซูหนิงหนิงก็ถูกขัดเกลาจนทุกข์ทรมานเหลือเกิน พอเห็นเซิ่นซิงไป๋ก็เผลอคิดจะหลบหน้าโดยไม่รู้ตัว พอทนไม่ไหวจริง ๆ ก็เริ่มแกล้งเวียนหัว แกล้งทำเป็นไม่สบาย
วันนั้นตอนอยู่ในห้องเรียน ซูหนิงหนิงกุมศีรษะแล้วฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างอ่อนแรง พึมพำเสียงเบาว่า
“ฉันเวียนหัวจัง ทรมานมาก…”
เซิ่นซิงไป๋ขมวดคิ้วแน่นทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
“อยู่ ๆ ทำไมถึงไม่สบายล่ะ ฉันพาไปห้องพยาบาลนะ”
ซูหนิงหนิงรีบส่ายหน้า แล้วขยับตัวหดลงใต้โต๊ะ
“ไม่ต้อง ๆ ฉันนอนพักสักเดี๋ยวก็หายแล้ว”
แกล้งป่วยหลอกเขาหลายครั้งเข้า ในที่สุดเซิ่นซิงไป๋ก็จับพิรุธได้
เขาพึมพำกับตัวเองว่า “ฉันบีบคั้นเธอมากเกินไปหรือเปล่า เธอทนไม่ไหวจริง ๆ แล้วสินะ…”
จางเทียนหยู่ที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ เดินเข้ามาตบไหล่เขา แล้วพูดตรง ๆ ว่า
“เพิ่งรู้ตัวตอนนี้เองเหรอ? ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป ไม่ถึงครึ่งเดือน
ซูหนิงหนิงเห็นนายก็หลบ เห็นนายก็กลัว ต่อไปพอนึกถึงนายก็มีแต่ภาพจำเรื่องโดนบังคับให้เรียน ไม่ต่างอะไรกับครูฝ่ายปกครองเลย”
เซิ่นซิงไป๋เงียบไป