บทที่ 128 เซิ่นซิงไป๋ฉบับผู้หญิง
คืนหนึ่ง หลังจากซูหนิงหนิงเสร็จธุระจากการแข่งขันตลอดทั้งวัน เธอก็เปิดวิดีโอคอลหาเซิ่นซิงไป๋
เมื่อใบหน้าคุ้นตาของเซิ่นซิงไป๋ที่ดูสง่างามสะอาดตาปรากฏบนหน้าจอ จู่ ๆ ภาพบางอย่างก็วาบขึ้นมาในหัวเธอ
ใบหน้าของคุณน้าที่กระตือรือร้นเกินเหตุคนนั้นพลันซ้อนทับกับคนตรงหน้า
เธอพลันเข้าใจขึ้นมา
มิน่าถึงได้รู้สึกคุ้นตาขนาดนั้น ที่แท้คุณน้าคนนั้นก็คือแม่แท้ ๆ ของเซิ่นซิงไป๋ คุณนายแห่งตระกูลจี้นั่นเอง
ซูหนิงหนิงเล่าเรื่องนี้ให้เซิ่นซิงไป๋ฟัง
เซิ่นซิงไป๋ที่อยู่อีกฝั่งของวิดีโอเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ปล่อยเธอไปเถอะ เธอให้อะไรคุณก็รับไว้
ถ้าเธอพูดอะไรไม่เข้าหูคุณ ก็ไล่เธอไปตรง ๆ ได้เลย
หรือไม่ก็บอกผม ไม่ต้องฝืนใจตัวเอง และไม่ต้องเกรงใจเพราะเธอเป็น...”
เขาพูดค้างไว้ครึ่งทาง ท้ายที่สุดก็ไม่ได้เอ่ยคำนั้นออกมา
ซูหนิงหนิงเข้าใจความหมายของเขาดี จึงพูดด้วยน้ำเสียงสดใส
“ฉันว่าคุณน้าก็ดีนะ นิสัยดี แถมหน้าตาสวยด้วย มิน่าล่ะคุณถึงได้หล่อขนาดนี้
อีกอย่าง ของกินที่คุณน้าเอามาให้ก็อร่อยสุด ๆ ฉันไม่เคยกินขนมจุกจิกที่ทั้งประณีตและพิเศษขนาดนี้มาก่อนเลย”
เซิ่นซิงไป๋มองเธอที่ยิ้มตาหยี สีหน้าอิ่มเอมใจ
ใจที่เคยตึงเครียดพลันผ่อนคลายลง น้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้น
“ถ้าชอบกินก็กินเถอะ”
หลายวันต่อมา ตารางการแข่งขันของซูหนิงหนิงยังคงแน่นเอี้ยดทุกวัน
การแข่งขันจัดกระจายอยู่หลายเมือง ต้องเดินทางต่อเนื่องไปยังเมืองต่าง ๆ