บทที่ 32 ซูหนิงหนิง ผู้เปี่ยมไฟ! แข็งแกร่งที่สุดในสนาม ไร้ผู้ใดต้าน!
อีกฝ่ายยังพูดต่อไปตามลำพังว่า
“เก่งแต่กีฬาแล้วมีประโยชน์อะไร? เรียนจบจากวิทยาลัยอาชีวศึกษาจะมีอนาคตอะไรได้? เธอว่าอย่างนั้นไหม?”
เธอหันไปมองซูหนิงหนิง รอให้เธอรับคำ
ซูหนิงหนิงทำได้เพียงฝืนยิ้มมุมปาก ไม่พูดอะไรสักคำ
อีกฝ่ายชวนคุยต่ออีกสองสามประโยค พอเห็นซูหนิงหนิงยังคงเงียบกริบ
ก็หมดสนุกทันที เธอเบ้ปาก ลุกเดินจากไป พลางพึมพำเสียงเบาว่า
“ที่แท้ก็เป็นยัยทึ่มพูดไม่เก่งนี่เอง มิน่าถึงถูกส่งมาให้อับอายขายหน้า
ถ้าฉันไม่ได้จับสลากดวงซวยแพ้ล่ะก็ ไม่มีทางมาเป็นตัวประกอบให้หรอก ยังไงก็ต้องพลอยขายหน้าไปด้วยกันอยู่ดี”
การแข่งขันรอบนี้เป็นการทุ่มลูกเหล็ก ข้างสนามมีนักเรียนมามุงชมกันแน่นขนัดแล้ว
เริ่มจากนักกีฬาของสามสถาบันทีมแกร่งทยอยลงสนามทุ่ม พวกเธอไม่ใช่มือใหม่ ทุกคนผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี
ผลงานที่ทำได้ล้วนโดดเด่น หลังลงจากสนามก็ยังแขวะกันไปมา พร้อมปล่อยคำท้าทายใส่กันไม่หยุด
ในบรรดานั้น นักกีฬาจากสถาบันซิงถู่ที่คว้ารองชนะเลิศการแข่งขันทุ่มลูกเหล็กในลีกเมื่อปีก่อน
ทำผลงานได้ไกลที่สุดในสนาม ณ ตอนนี้
เธอปัดผงทัลก์ออกจากมือ เชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งผยอง
แล้วประกาศท้าทายนักกีฬาจากอีกสองสถาบันว่า
“ดูท่าแชมป์ทุ่มลูกเหล็กปีนี้คงไม่พ้นมือเรา สถาบันซิงถู่ของเราจะกวาดเรียบทั้งสนามเหมือนเดิม ส่วนแชมป์รวมปีนี้ก็ต้องเป็นของเราแน่นอน!”
ไม่นานก็ถึงคิวนักกีฬาคนที่ยืนอยู่ข้างซูหนิงหนิงเมื่อครู่ลงสนาม
ในใจเธออัดอั้นอยู่ก่อนแล้ว ทั้งยังอยากสู้เพื่อศักดิ์ศรี แต่ฝีมือกลับมีจำกัด