ผู้คนต่างพากันตะลึงงัน
องค์ก่อนทรงครองราชย์สามสิบปี กลับไม่เคยมีพระบัญชาให้ประหารบุตรสาวขุนนางสักคนเดียว!
ราชาองค์ใหม่ที่เพิ่งขึ้นครองบัลลังก์ พระหัตถ์ทรงโหดร้ายถึงเพียงนี้?
เซียวหรงอิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
เอ๊ะ? หนังสือเล่มนี้ไม่มีฉากนี้เลยนี่นา?
"หลี่เฉียน เจ้าพูดคำใจร้ายเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร?"
"เมื่อก่อนเจ้าบอกว่าจะตั้งข้าเป็นฮองเฮา ถึงขั้นจะยกแผ่นดินนี้เป็นของกำนัลให้ข้าด้วยซ้ำ!"
"บัดนี้เจ้าได้เป็นฮ่องเต้แล้วก็กลับลืมบุญคุณ ข้าไม่ผิดต่อเจ้าหรอกหรือ?"
นางยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ราวกับว่าตนเองเป็นฝ่ายที่ได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง
เวินสิงโจวยิ่งรีบร้อนพูดว่า "ฝ่าบาท หากจะประหาร ก็ประหารกระหม่อมเถิด อย่าได้ประหารพี่เซียวเป็นอันขาด!"
"พี่เซียวเป็นคนดีที่สุดในโลก นางรับข้าผู้ไร้ที่อยู่เข้ามาเลี้ยงดู ยังมองข้าเหมือนน้องชายแท้ๆ"
"หากฝ่าบาทประหารนาง ฝ่าบาทจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต..."
หลี่เฉียนทนฟังคำพูดน่าสะอิดสะเอียนเช่นนั้นไม่ไหว จึงชักดาบยาวจากเอวทหารองครักษ์ที่อยู่ข้างๆ
"ฉัวะ!"
เวินสิงโจวยังไม่ทันตั้งตัว ดาบก็แทงทะลุหน้าอกของเขาแล้ว
เขาลืมตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ล้มลงกับพื้น
หลายปีมานี้ เขาใช้กลอุบายที่เคยใช้ได้ผลเสมอมา ทำให้หญิงสาวมากมายใจอ่อน และทำให้ชายหนุ่มมากมายลดความระแวงลงได้...
แต่เหตุใด ฮ่องเต้น้อยองค์นี้ถึงไม่ติดกับ?
สมองของเซียวหรงอิมว่างเปล่า ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง
"ไม่...ไม่ถูกสิ คนพี่จะถูกฆ่าได้อย่างไรกัน?"
"ตามต้นฉบับ เขา...เขาควรจะอยู่ข้างข้าจนจบเรื่อง เป็นพระเอกหมาหัวเน่าของข้าสิ..."
นิยาย?
พระเอกหมาหัวเน่า?
สายตาของหลี่เฉียนเปลี่ยนไปในทันที
หญิงนี่สงสัยจะเป็นผู้ข้ามภพเช่นกัน เขาจึงชี้ดาบไปทางเซียวหรงอิม
"เจ้าต้องตายด้วย!"
"อะไรนะ?"
เซียวหรงอิมตกใจรีบถอยหลัง เซแล้วล้มลงกับพื้นอย่างแรง
นางเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เผยให้เห็นใบหน้างดงามยั่วใจผู้คน น่ามองจนชวนให้สงสาร แล้วจ้องมองหลี่เฉียนด้วยสายตาออดอ้อน
"หลี่เฉียน เจ้าจะฆ่าข้าจริงๆ หรือ?"
ตามเนื้อเรื่องในนิยาย หลี่เฉียนจะต้องสละราชบัลลังก์ให้หล่อนเป็นฮ่องเต้หญิงในภายหลังนี่นา!
"ตายซะ!"
หลี่เฉียนไม่ลังเลเลย แทงดาบเข้าหานางทันที
เซียวหรงอิมตกใจจนร้องออกมาไม่ยั้ง
"หลี่เฉียนเจ้าฆ่าข้าไม่ได้! เซียวเหยียนได้นำทัพสองแสนจากโยวโจวบุกมาแล้ว เขามาเพื่อข้า!"
"หากเจ้าฆ่าข้า เขาจะต้องสังหารหมู่คนในเมืองหลวง แล้วฆ่าล้างตระกูลเจ้าอย่างแน่นอน!"
"อีกทั้งคุณชายน้อยแห่งกองทัพเป่ยฝู่ อยากแต่งงานกับข้ามาตลอด หากข้าตาย เขาจะยกทัพขึ้นทางใต้เพื่อแก้แค้นให้ข้าแน่นอน!"
"อีกอย่าง เจ้ากรมเจิ้นหนานเป็นอาจารย์ของข้า เขารักข้ามาก ข้าตายไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะบ้าคลั่งและเหยียบย่ำต้าเว่ยให้ราบคาบ..."
หลี่เฉียนหยุดลง
ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะเป็นผู้ข้ามภพ และยังเป็นนางเอกขวัญใจมหาชน (เมะ) ของโลกฝ่ายหญิงนี้อีกต่างหาก!
ตอนนี้นางยังตายไม่ได้ ไม่งั้นบรรดาพระเอกที่โง่เขลาและเชื่อมโยงกับเซียวหรงอิมเป็นแกนหลัก อาจจะรวมหัวกันคลั่งและล้อมโจมตีเขา
ถึงเขาจะถือกองทัพซีเหลียงสองแสนนาย แต่ก็ไม่อยากต่อสู้หลายแนวรบ ไม่งั้นจะทำให้ต้าเว่ยพังทลายได้ง่าย
"เฮ้อ..."
เซียวหรงอิมเห็นดังนั้นก็โล่งอก
องค์ชายเจ็ดที่เคยเชื่อฟังนางทุกอย่าง กลายเป็นคนโหดร้ายไร้ความปรานีเช่นนี้หลังจากได้เป็นฮ่องเต้?
นางแค่อยากให้เขาทะนุถนอมนางเหมือนแต่ก่อน ผิดหรืออย่างไร?
"อาชีอัน ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง"
"หากเจ้ายกข้าขึ้นเป็นฮองเฮา ข้าจะโน้มน้าวให้เซียวเหยียนถอนทัพกลับโยวโจวได้..."
"ปั่ก!"
หลี่เฉียนหันหลังก็ตบหน้านางหนึ่งที ทำให้เซียวหรงอิมถึงกับมึนงง
"หุบปาก ไม่งั้นข้าอาจอดใจไม่ไหวจนตบเจ้าให้ตายได้"
"อีกอย่าง จงเรียกข้าว่าฝ่าบาท!"
เซียวหรงอิมเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ชายคนนี้ที่เคยไม่เอาแผ่นดินแต่เอานาง เหตุใดกลับมาทำร้ายนาง?
นางเกิดมาสองชาติ ยังไม่เคยได้รับความอัปยศใหญ่หลวงเช่นนี้มาก่อน!!
แต่เมื่อนางเห็นสายตาดุเดือดของหลี่เฉียน หัวใจก็สั่นสะท้าน ตกใจจนไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
"ปัง!"
หลี่เฉียนใช้ฝ่ามือจู่โจมที่ท้ายทอยของเซียวหรงอิม ทำให้นางสลบไป แล้วแกะเข็มขัดหยกจากเอวออกมามัดมือทั้งสองของนางไว้
จากนั้น เขามองไปที่ทหารองครักษ์สองสามคนนั้นอย่างเย็นชา
"พวกเจ้าคอยเฝ้าอยู่หน้าประตู หากนางหนีไปได้แม้ก้าวเดียว พวกเจ้าจะถูกถอนรากถอนโคนทั้งตระกูล!"
เขาไม่วางใจว่านางปีศาจยั่วสวาทผู้นี้จะไม่ไปลุ่มหลงชายอื่น จึงเอาผ้าฝ้ายมาอุดปากนางไว้ เพื่อความสบายใจยิ่งขึ้น
ทหารองครักษ์เหล่านั้นรีบพยักหน้ารับ "พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"
จากนั้น
หลี่เฉียนเดินออกจากห้องพระตำหนัก
เขาวางแผนจะใช้ตัวนางเอกเป็นตัวประกันบังคับเหล่าขุนพล แล้วบีบให้หล่อนเล่าเนื้อเรื่องนิยายที่เหลือออกมา และยังใช้จัดการกับพระเอกพวกนั้นด้วย
แผ่นดินของข้า ไม่ยอมให้มีอำนาจใดแบ่งแยกดินแดน!
และในเวลานี้
ด้านนอกมีขันทีและนางกำนัลกราบลงกับพื้นเต็มไปหมด แต่ละคนตัวสั่นด้วยความกลัว
"ใครรู้ว่ากองทหารรักษาพระองค์ตั้งอยู่ที่ไหน?"
หลี่เฉียนนึกถึงท่านปู่ตากงอัครเสนาบดีสวี ที่มีศิษย์เก่าและลูกน้องกระจายอยู่ทั่วราชสำนัก และลูกชายสองคนก็ควบคุมกองทหารรักษาพระองค์และทหารยามราตรี ทำให้เขาเกิดความระแวง
อำนาจฝ่ายในใหญ่โตถึงเพียงนี้ ฮ่องเต้ก็เป็นได้แค่หุ่นเชิด และไม่มีวันจบลงด้วยดี ดังนั้นต้องรวบรวมอำนาจกลับคืนมา!
ขันทีหนุ่มคนหนึ่ง คลานออกมาจากกลุ่มคน
"กราบทูลฝ่าบาท กองทหารรักษาพระองค์ตั้งอยู่นอกประตูเสวียนอู่ รับใช้สามารถนำทางฝ่าบาทได้"
หลี่เฉียนมองเขาคนหนึ่ง "เจ้าชื่ออะไร?"
ขันทีน้อยคนนั้นตัวสั่นตอบ "รับใช้ชื่อเฟิงเป่า"
"นำทาง"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
เฟิงเป่ารีบปีนขึ้นมา ก้มหลังนำทางอยู่ด้านหน้า
ทันใดนั้น ข้างหน้ามีชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินมา เป็นองครักษ์ประจำตัวของหลี่เฉียนชื่อหูเช่อเอ๋อร์
"ฝ่าบาท พระราชวังนี้ใหญ่เกินไป กระหม่อมอยากหาที่อึ แทบจะหลงทางเลยทีเดียว"
สีหน้าเย็นชาของหลี่เฉียนอ่อนลงเล็กน้อย
ไอ้โง่นี่ถึงจะหยาบคาย แต่มีพลังโดยกำเนิดมหาศาล หามของหนักได้ห้าร้อยชั่ง เดินได้เจ็ดร้อยลี้ต่อวัน หลายปีนี้ ในถิ่นทุ่งเหนือตอนต่อสู้กับพวกแขกต่างชาติ ช่วยชีวิตเขาไว้หลายครั้ง
ในโลกนี้ คนที่เขาไว้ใจที่สุด ก็คือคนผู้นี้
"เหล็กงิ้ว เจ้าโง่เขลานัก องครักษ์ประจำพระองค์แท้ๆ กลับพูดจาแต่อึขี้ ระวังจะถูกขุนนางผู้คัดค้านฟ้องร้องเอาได้นะ"
"เอาเถอะ บัดนี้เจ้าจงส่งคนออกนอกเมืองไป รับสั่งให้ทหารม้าเหล็กซีเหลียงสามพันนายเข้ามาประจำการในวังโดยด่วน!"
ก่อนหน้านี้เขากลัวเหล่าขุนนางในราชสำนักจะขัดแย้งกันเกินไป จึงให้ทหารม้าเหล็กที่นำกลับมาด้วยพักอยู่ที่นอกเมือง
แต่ตอนนี้ เขามีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะเรียกกำลังพลเข้าสู่เมือง ถึงเวลาแล้วที่จะควบคุมพระราชวังทั้งหมดไว้ในมือให้มั่นคง
หูเช่อเอ๋อร์พูดเสียงทุ้ม "พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"
...
ไม่นานหลังจากนั้น
เมื่อหลี่เฉียนเข้าไปในกระโจมกลางของกองทหารรักษาพระองค์ ก็พบว่ามีคนหลายคนกำลังเผชิญหน้ากันอยู่
เห็นแม่ทัพสวมเกราะสว่างวาวคนหนึ่งตวาดเสียงดังว่า
"ถังเจิง ในฐานะแม่ทัพเสือกลางของทหารรักษาพระองค์ เจ้ากลับแอบขโมยของที่ระลึกของมารดาเหยียนฉี ขายหน้าทหารรักษาพระองค์เหลือเกิน!"
ฝั่งตรงข้าม แม่ทัพที่ชื่อถังเจิงรีบอธิบายว่า
"แม่ทัพอู๋ ท่านอย่าพูดจาเหลวไหล ข้าไม่ได้ขโมยของของเขา!"
ข้างๆ มีทหารหนุ่มร่างบอบบางคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลา แต่ตอนนี้กลับแสดงท่าทางน่าสงสารน่าเวทนา
"แม่ทัพถัง ข้าเพิ่งเข้ากรมเป็นทหารได้สามวันเอง ไม่เคยทำให้ท่านขุ่นเคืองมาก่อน"
"ขอล่ะ ขอท่านคืนหยกจี้ให้ข้าเถอะ นั่นคือของที่แม่ข้าทิ้งไว้ให้ เป็นสิ่งเดียวที่ข้ายึดเหนี่ยวจิตใจ"
"ข้า...ข้ายอมจ่ายเงินเพื่อไถ่คืน ไม่ว่าจะเท่าไหร่ ข้าก็ยอม..."