ซูเสี่ยวหม่านไม่ใช่คนขัดสนเรื่องเงิน!
เอ่อ...พูดให้ถูกคือ เธอไม่ได้ขัดสนเงินเล็กน้อย ส่วนเงินที่เธอขาดจริง ๆ ล้วนเป็นเงินก้อนใหญ่
ส่วนเงินซื้ออาหารในตู้เสบียงแค่นี้ ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ใส่ใจเลย
เธอจึงเลือกซื้ออาหารที่ดีที่สุดในร้าน ทั้งหมูตุ๋นซีอิ๊วกับปลาดาบทะเลตุ๋นซีอิ๊วต้องมีแน่นอน แล้วยังมีหมูผัดพริกหยวกกับซี่โครงหมูตุ๋นถั่วฝักยาว สองอย่างนี้ก็ต้องมีด้วย
แม้ซูเสี่ยวหม่านจะดูผอม แต่เธอกินเก่งไม่น้อย
ยิ่งซูเอ้อร์กั๋วเป็นผู้ชายตัวโต ก็กินได้มากกว่าอยู่แล้ว
ซูเสี่ยวหม่านถือกับข้าวสี่อย่างกับข้าวสวยเต็มชามใหญ่สองชามกลับมา
“พี่รอง กินไปก่อนนะ ถ้าข้าวไม่พอค่อยไปเติมอีก!”
ซูเอ้อร์กั๋วพยักหน้าหงึก ๆ “พอแล้ว พอแล้ว!”
น้องสาวตัวน้อยของเขานี่นะ พวกเขามีกันแค่สองคน แต่ซื้ออาหารมากกว่าคนสามคนโต๊ะข้าง ๆ เสียอีก
ผู้อำนวยการเจียวมองอาหารบนโต๊ะ ซึ่งมีแค่จานเดียวที่เป็นเนื้อ ส่วนอีกสามจานเป็นผัก ก็ยิ่งไม่พอใจเกาหงอวี่ขึ้นมา
แต่เขาไม่มีทางแสดงออกมาให้เห็น
เกาหงอวี่เองก็มีทุกข์บอกไม่ถูก เขาก็อยากซื้ออาหารดี ๆ เหมือนกัน
แต่ระหว่างทางดันบังเอิญเจอผู้บริหารจากนครชุนเฉิงกับหยางเฉิงพอดี!
ได้ยินผู้บริหารพวกนั้นพูดแต่เรื่องความประหยัดเรียบง่าย เขาจะกล้าซื้อกับข้าวเนื้อมาทั้งหมดได้ยังไง
เขาเห็นเจ้าหน้าที่หนุ่มจากนครชุนเฉิงโต๊ะข้าง ๆ ซื้อกับข้าวเนื้อหนึ่งอย่าง ผักสามอย่าง เลยทำตามเขา
ตอนนี้เรียกว่าประจบผิดคนจริง ๆ
ซูเสี่ยวหม่านกับซูเอ้อร์กั๋วนั่งอยู่ด้วยกัน ที่นั่งข้าง ๆ พวกเขาคือคณะจัดซื้อจากนครชุนเฉิงที่เดินทางมาครั้งนี้