ฟู่เจิ้งหวนรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด จึงวางท่าทีอ่อนน้อมอย่างมาก แม้จะถูกผู้เฒ่าถานเหน็บแนมก็ยังยืนกรานว่า “พ่อตาครับ วันนี้ผมมาเพื่อขอโทษจริง ๆ!”
วันนี้ฟู่เจิ้งหวนไม่ได้มามือเปล่า
เขามีลูกชายอยู่แค่สองคน คนเล็กก็หายตัวไปแล้ว ส่วนลูกชายคนโตคนนี้ เขาต้องรักษาเอาไว้ให้ดี
เพราะเรื่องโง่ ๆ ที่หยางไฉ่ซานทำ เขามองออกแล้วว่าหลานชายทั้งสองคนต่างก็เกลียดเขา
ทุกวันนี้เวลาไปบ้านพี่ชาย เขาก็ไม่ค่อยมีความมั่นใจเหมือนแต่ก่อน
ตอนนี้เขาทำได้เพียงยึดลูกชายคนโตไว้ให้มั่น อีกฝ่ายยังให้ความสำคัญกับตระกูลถานมาก ท่าทีของเขาจึงต้องอ่อนน้อมเข้าไว้
ผู้เฒ่าถานไม่รับไมตรี “ฟู่เจิ้งหวน ตระกูลถานของเรายังไม่ถึงกับอดอยาก เอาของพวกนั้นกลับไป แล้วรีบออกไปด้วย!”
ตอนนั้นเอง ผู้เฒ่าฟู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังฟู่เจิ้งหวนมาตลอดก็เอ่ยขึ้น “กวงหย่วน ฉันมาแล้ว!”
ผู้เฒ่าฟู่ฟังลูกชายพูดอ้อมค้อมอยู่นาน แถมญาติผู้ใหญ่ฝ่ายภรรยาเก่าก็ยังไม่ยอมให้เขาเข้าประตูด้วยซ้ำ
ถ้ายังไม่ส่งเสียงตอนนี้ เกรงว่าวันนี้คงมาเสียเที่ยวแล้ว
เมื่อผู้เฒ่าถานได้ยินเสียงคุ้นเคย เขาก็เปิดประตูให้กว้างขึ้นอีกหน่อย จึงเห็นผู้เฒ่าฟู่ยืนอยู่ด้านหลังฟู่เจิ้งหวน!
ผู้เฒ่าถานนึกว่าวันนี้มีแค่ฟู่เจิ้งหวนมาเสียอีก
พอเห็นผู้เฒ่าฟู่ เขาก็ไม่สะดวกใจจะปล่อยให้อีกฝ่ายยืนตากลมอยู่หน้าประตู
เขาจึงเปิดประตูออก แล้วปล่อยให้ทั้งสองคนเข้ามา
ทหารยามหนุ่มที่ติดตามผู้เฒ่าฟู่มาด้วยเดินตามหลังสุด