ใกล้ถึงเวลาแล้ว ทุกคนจึงรีบเดินไปต่อแถวตรงทางเข้าตรวจตั๋ว
ตั๋วรถไฟของซูเสี่ยวหม่านเป็นตั๋วที่พนักงานรถไฟกันไว้ให้ล่วงหน้า ตำแหน่งที่นั่งของเธอจึงค่อนข้างอยู่ด้านหน้า แถมยังเป็นเตียงชั้นล่างด้วย
สมัยนั้นเวลาโดยสารรถไฟ สิ่งที่ผู้คนชอบที่สุดก็คือเตียงชั้นล่าง
เพราะพวกเขาขึ้นรถไฟตอนเช้า ทั้งยังเป็นเวลากลางวัน ทุกคนจึงไม่ได้คิดว่าจะขึ้นรถปุ๊บแล้วนอนปั๊บ
ที่นั่งของซูเอ้อร์กั๋วกับผู้อำนวยการเจียวอยู่ห่างจากที่นั่งของซูเสี่ยวหม่านไปสองช่อง ที่ของซูเอ้อร์กั๋วเป็นเตียงชั้นบนสุด
เมื่อหาที่นั่งเจอแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็พูดว่า “พี่รอง ที่ของฉันเป็นเตียงชั้นล่าง พี่มานั่งตรงนี้ก่อนสิ!”
ในกระเป๋าของซูเสี่ยวหม่านมีแต่อาหาร ซึ่งเป็นเสบียงของเธอกับซูเอ้อร์กั๋ว
ซูเอ้อร์กั๋วมองเตียงชั้นบนสุด กลางวันแบบนี้อยู่บนนั้นไม่สะดวกจริง ๆ
บริเวณที่นั่งของพวกเขา ผู้อำนวยการเจียวกับหัวหน้าฝ่ายการเงินจ้าวจื้อจงได้เตียงชั้นล่างกันทั้งคู่
เกาหงอวี่ได้เตียงชั้นกลาง ส่วนซูเอ้อร์กั๋วได้เตียงชั้นบน
ตอนซูเอ้อร์กั๋วรับตั๋วรถไฟมา เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ และไม่ได้ถามเกาหงอวี่ด้วยว่าทำไมถึงจองเตียงชั้นบนให้เขา
เดิมทีเกาหงอวี่กำลังลำพองใจที่ยังหาเรื่องกลั่นแกล้งซูเอ้อร์กั๋วได้อยู่ แต่ตอนนี้กลับได้ยินซูเสี่ยวหม่านพูดขึ้นมา
ซูเอ้อร์กั๋วหันไปบอกผู้อำนวยการเจียวว่า “ผู้อำนวยการเจียว ผมจะไปนั่งกับน้องสาวก่อนนะครับ ถ้ามีธุระเรียกผมได้เลย ผมได้ยินแน่นอน!”
ผู้อำนวยการเจียวไม่ได้คัดค้าน “ได้สิ ไปเถอะ!”
ผู้อำนวยการเจียวเองก็อยากแยกเกาหงอวี่กับซูเอ้อร์กั๋วออกจากกัน ตำแหน่งของเกาหงอวี่ไม่ได้สูง เป็นเพียงเจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่เขาเป็นหลานชายของผู้จัดการโรงงาน ผู้อำนวยการเจียวจึงไม่สะดวกจะทำเกินไปนัก