สุดท้ายทั้งคู่ก็ตกลงกันว่าจะซื้อขายผ่านร้านค้าเหมือนเดิม แต่กำหนดเวลาไว้ตอนตี 3 เพราะช่วงนั้นมีคนออนไลน์น้อย
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านมีแรงจูงใจในการเก็บเงินแล้ว
เงิน 110,000 ในบัญชีระบบของเธอ หากแปลงเป็นเงินในยุคหลัง ก็เท่ากับ 2,200,000
ต่อให้ภายหลังเธอไม่ซื้อเครื่องจักรจากไป๋สือ ก็ยังไปหาโรงงานอื่นที่ล้มละลายได้
โรงงานที่ถูกคัดออกในยุคหลังมีอยู่ไม่น้อย
อุตสาหกรรมพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เครื่องจักรจากช่วงทศวรรษ 80 และ 90 ก็ไม่ได้มีราคาแพงขนาดนั้น
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านแค่เก็บเงินอย่างสบายใจก็พอ รอให้อนุญาตให้เอกชนทำธุรกิจได้เมื่อไร ก็ถึงเวลาที่เธอจะได้แสดงฝีมือแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านให้ระบบปลุกตอนตี 3 จากนั้นเธอก็ทำธุรกรรมกับไป๋สือได้อย่างราบรื่น
ครั้งนี้เธอได้เงินเข้าบัญชีอีก 60,000 หยวน
สุดท้ายไป๋สือก็ถามขึ้นอีกครั้งว่า “เหล้าเหมาไถปี 1974 ทางคุณไม่มีแล้วจริง ๆ เหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านตอบกลับไปว่า “หมดแล้วจริง ๆ!”
คราวนี้ไป๋สือถึงได้วางใจ หากเหล้าเหมาไถหาซื้อได้ง่ายขนาดนั้น เขาคงต้องสงสัยแล้วว่าอีกฝ่ายขายเหล้าปลอมหรือเปล่า
เมื่อเห็นว่าไม่มีข้อความใหม่ในหน้าต่างสนทนา ซูเสี่ยวหม่านก็ออกจากระบบ
เธอตั้งใจจะเก็บตัวเงียบ ๆ สักพัก ยังซื้อเหล้าเหมาไถต่อได้ แต่ต้องเก็บไว้กับตัวด้วย
จะขายออกไปง่าย ๆ ไม่ได้ ของยิ่งหายากก็ยิ่งมีค่า
วันต่อมา ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ไปยืนรอฟู่จิ่งสุยระหว่างทาง แต่ตรงเข้าไปบนภูเขาเลย