ฟู่จิ่งสุยนั่งรถไฟกลับปักกิ่ง เขาไม่ได้โทรศัพท์บอกทางบ้านล่วงหน้า แต่ฟู่เจิ้งหวนก็กะวันไว้แล้ว!
ตั้งแต่เช้าตรู่ สีหน้าของเขาก็ดูเบิกบานเป็นพิเศษ
“ไฉ่ซาน วันนี้กลับบ้านเร็วหน่อยนะ จิ่งสุยน่าจะถึงบ้านช่วงบ่าย”
หยางไฉ่ซานยิ้มตอบ “ไม่ต้องห่วง ฉันจำได้ค่ะ!”
ฟู่จิ่งฉงสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก “พ่อครับ วันนี้พี่ชายกลับมา ผมขอลาหยุดสักวันได้ไหมครับ?”
ฟู่เจิ้งหวนส่ายหน้า “ไม่ได้ ยังไงก็ต้องไปโรงเรียน”
ฟู่จิ่งฉงยื่นปากนิด ๆ แต่ก็ไม่กล้าเถียงพ่อ “ก็ได้ครับ!”
“ไปกันเถอะ พ่อไปส่งที่โรงเรียนก่อน”
ฟู่เจิ้งหวนทำงานอยู่ที่กรมการศึกษา ปกติจึงไม่ได้ยุ่งมากนัก
ความจริงแล้ว คนตระกูลฟู่ที่สืบทอดสายสัมพันธ์ในกองทัพของนายท่านฟู่คือครอบครัวใหญ่
ฟู่เจิ้งจวิน ลุงใหญ่ของฟู่จิ่งสุยต่างหากที่เป็นผู้กุมอำนาจในตอนนี้ คนที่อยากเข้าหาตระกูลฟู่ต่างก็ทำไปเพราะเขา
ลูกชายสองคนกับลูกสาวหนึ่งคนของฟู่เจิ้งจวินแต่งงานกันหมดแล้ว คนที่จับตาตระกูลฟู่อยู่จึงหันมาเล็งฟู่จิ่งสุยแทน
ฟู่จิ่งสุยมาถึงบ้านพักในเขตทหารตอนสี่โมงกว่า ๆ ของช่วงบ่าย
พอรู้ว่าหลานชายจะกลับมา ผู้เฒ่าฟู่ก็ย้ายกลับมาจากคฤหาสน์เขาอวี้เฉวียนเช่นกัน
แต่ผู้เฒ่าไม่ได้พักอยู่กับครอบครัวรอง กลับไปอยู่บ้านลูกชายคนโต
เมื่อมาถึงบ้าน ฟู่จิ่งสุยก็เคาะประตูเบา ๆ
แม้เขาจะมีกุญแจบ้าน แต่ทุกครั้งที่กลับมาก็มักจะเคาะประตูจนเป็นนิสัย