หลี่เถี่ยจวินพูดว่า “ไม่ต้องกลัว พวกเราส่งจดหมายร้องเรียนไปแล้ว ถึงตอนนั้นชื่อเสียงของตำรวจหนุ่มคนนั้นก็ป่นปี้ เขาคงไม่มีเวลามายุ่งกับตาแก่นี่หรอก”
ตอนนี้จ้าวฉีกลับไม่อยากเสี่ยง เขาล้วงเงินออกมาจากกระเป๋า “พี่จวิน ผมว่าเราไม่ควรฟังพี่ไหลจื่อนะ พี่ซานที่อยู่ในอำเภอยังโดนจับเลย!”
หลี่เถี่ยจวินเตะจ้าวฉีไปทีหนึ่ง ก่อนจะแกว่งเงินปึกใหญ่ในมือ “แกไม่เอาเงินนี่แล้วจริง ๆ เหรอ?”
วันนี้หลี่เถี่ยจวินได้รับคำฝากจากพี่ไหลจื่อมาเหมือนกัน ให้คอยจับตาดูตาแก่แซ่ถานคนนั้นไว้
หลายปีมานี้เขาก็รีดไถของจากตาแก่คนนั้นไปไม่น้อย แม้แต่ตอนกลางวันที่คนในคอกวัวไม่อยู่ เขาก็เคยเข้าไปแล้ว
ค้นหาอยู่นาน แต่ก็ไม่เจอของที่ทำจากหยกสักชิ้น ไม่ต้องพูดถึงหยกแขวนเลย
เขาไม่เคยเห็นมันด้วยซ้ำ
จ้าวฉีลังเลมาก ครั้งก่อนเขากับหลี่เถี่ยจวินเข้าอำเภอ ใครจะคิดว่าจะถูกตำรวจจับได้
พวกเขาถูกกักตัวไว้หนึ่งเดือนกว่าจะได้รับการปล่อยตัว
โชคดีที่พวกเขาเป็นแค่อันธพาลกระจอก ๆ ในหมู่บ้าน ไม่มีประวัติอาชญากรรมในอำเภอ ตำรวจจึงไม่พบว่าพวกเขาเคยก่อเรื่องอะไร
แต่เพราะพี่ซานที่พวกเขาไปหานั้นเป็นตัวการใหญ่ของคดีค้ามนุษย์ ทั้งสามคนเลยถูกตำรวจสอบปากคำและอบรมอยู่นาน
พวกเขาเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันเอง
เพราะเรื่องครั้งนี้ หวังเผิงถอนตัวจากกลุ่มของพวกเขาไปแล้ว
ตอนนี้จ้าวฉีก็ไม่กล้าหาญเหมือนก่อน “พี่จวิน ผมไม่เอาเงินแล้ว ตำรวจคนนั้นอยู่ในตำบล พวกเราระวังตัวหน่อยดีกว่า!”