ฟู่จิ่งสุยเล่าเรื่องที่จะไปบ้านฟู่เจิ้งจวินให้ซูเสี่ยวหม่านฟัง “...ก็เป็นอย่างนี้แหละ ป้าสะใภ้ใหญ่ของผมน่าสงสัยมาก!”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “แปลกจริง ๆ นั่นแหละ แต่ปกติป้าสะใภ้ใหญ่ของคุณเป็นคนกล้าขนาดนั้นไหม?”
ฟู่จิ่งสุยมองเธออย่างครุ่นคิด “คุณหมายความว่า ป้าสะใภ้ใหญ่ของผมอาจจะโกหก?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “อืม ป้าสะใภ้ใหญ่ของคุณเป็นคนเมือง ต่อให้เป็นผู้หญิงในชนบทของเรา หลายคนก็ยังไม่กล้ามองศพ บางทีตอนนั้นป้าสะใภ้ใหญ่ของคุณอาจไม่ได้เห็นแม่คุณด้วยซ้ำ...”
ฟู่จิ่งสุยคว้ามือซูเสี่ยวหม่านไว้ พูดอย่างตื่นเต้น “คุณก็สงสัยเหมือนกันใช่ไหมว่าแม่ผมยังไม่ตาย?”
แววตาของฟู่จิ่งสุยพลันเปล่งประกายยินดี นี่คือผลลัพธ์ที่เขาปรารถนาที่สุด
ไม่ว่าแม่จะเป็นอย่างไร ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอ
ซูเสี่ยวหม่านพูดว่า “ถึงคนในโลกนี้จะหน้าตาคล้ายกันได้มาก แต่โอกาสแบบนั้นมีน้อยมาก เด็กคนนั้นฉันเห็นกับตา”
“ถ้าไม่ใช่ลูกของคุณ ก็เป็นไปได้มากว่าแม่คุณยังมีชีวิตอยู่ แล้วคลอดน้องชายให้คุณอีกคน!”
ฟู่จิ่งสุย “...”
ฟู่จิ่งสุยอึ้งไป “ลูกผมอะไร? คุณ...คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย?”
ฟู่จิ่งสุยนึกขึ้นได้ว่าภรรยาถึงกับเคยสงสัยว่าเขาเป็นพ่อของเด็ก
ซูเสี่ยวหม่านหัวเราะ “ก็คุณบอกว่าคุณตาไม่มีลูกคนอื่น แล้วคุณก็หน้าตาเหมือนแม่สามี ฉันก็เลยได้แต่สงสัยคุณไง!”
ฟู่จิ่งสุยไม่พูดเรื่องนี้ต่อ แล้ววิเคราะห์ต่อว่า “คุณว่า ถ้าแม่ผมยังมีชีวิตอยู่ ทำไมถึงไม่มาหาผม แล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนนั้น มีอะไรน่าสงสัยหรือเปล่า?”
วิธีคิดของซูเสี่ยวหม่านคือการอนุมานย้อนจากผลลัพธ์
“งั้นก็มองจากผลที่เกิดขึ้นตอนนี้สิ สมมติว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่ ที่ไม่มาหาคุณอาจเป็นเพราะไม่อยากเจอคุณ มาเจอไม่ได้ หรือจำคุณไม่ได้แล้วก็ได้!