ผู้เฒ่าเกาไม่พอใจ “เฮ้ เหล่าฟู่ แบบนี้ไม่ค่อยยุติธรรมนะ ใครไปจ้องคุณย่ากัน!”
ผู้เฒ่าเกาบ่นออกมาคำหนึ่ง แต่เท้าก็ยังไม่หยุด ขยับเดินได้คล่องแคล่วทีเดียว
ผู้เฒ่าฟู่แค่นเสียงในใจ อยู่ด้วยกันมาตั้งกี่ปีแล้ว ใครไม่รู้ไส้รู้พุงใครกันบ้าง!
หลายวันก่อน ผู้เฒ่าฟู่กับผู้เฒ่าเกาและอดีตทหารที่เกษียณแล้วกลุ่มนี้ เพิ่งเดินทางไปดูฐานที่มั่นทางใต้ด้วยกัน
พวกเขาเพิ่งกลับมาได้สองวัน
ผู้เฒ่าฟู่ไม่ได้กลับไปพักฟื้นที่คฤหาสน์เขาอวี้เฉวียน แต่แวะไปบ้านลูกชายคนโตก่อน
ก่อนหน้านี้ผู้เฒ่าฟู่เคยโกรธลูกชายทั้งสองคน แต่พอไม่ได้เจอกันนาน ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง
เขาจึงแวะกลับมาที่บ้านพักในเขตทหารอยู่เป็นระยะ โชคดีที่พอเขากลับมา เพื่อนเก่าก็ทยอยกลับมากันเกือบหมด
ตอนนี้เลยไม่เหงาเท่าไร พวกอดีตนายทหารที่เกษียณแล้วมักจะมาเดินเล่นแถวสวนสาธารณะกันบ่อย ๆ
ผู้เฒ่าฟู่เดินตามเพื่อนเก่ามาจนถึงฝูงชน
ผู้เฒ่าฟู่เว้นระยะห่างจากพวกคุณย่าที่กำลังคุยกันอยู่ ตอนนี้เขาไม่ชอบพวกหญิงชราแล้ว
คุณย่าพวกนั้นไม่เข้าตาเขาสักคน
แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ของประหลาดสองชิ้น ดูเหมือนรถคันเล็ก ๆ ช่างน่าสนใจจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังคาผ้าเล็ก ๆ นั่นดูคล้ายเย็บมาจากผ้าห่มลายดอกผืนใหญ่
ผู้เฒ่าฟู่เดินวนรอบรถเข็นเด็กไปครึ่งรอบ ก่อนจะเห็นเด็กน้อยสองคนที่น่ารักน่าเอ็นดู แก้มยุ้ยจ้ำม่ำ