ฟู่จิ่งสุยช่างสังเกตเฉียบคม เพียงแค่เอ่ยถึงเรื่องแม่ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็มีปฏิกิริยาแบบนั้น หรือเรื่องนี้จะมีเบื้องหลังอะไรจริง ๆ
หัวใจของฟู่จิ่งสุยไม่สงบเลย เขาคิดว่าแม่ของเขาอาจยังมีชีวิตอยู่
ฟู่เจิ้งจวินขมวดคิ้วมองภรรยา อายุปูนนี้แล้ว ยังทำอะไรลนลานไม่เปลี่ยน
“รีบเช็ดเร็วเข้า!”
หลังจากว่าให้ภรรยาแล้ว เขาก็ถามด้วยความสงสัยว่า “ทำไมจู่ ๆ ถึงนึกถามเรื่องแม่ขึ้นมาล่ะ?”
ฟู่เจิ้งจวินรู้สึกแปลกใจ เรื่องนี้ผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว ทำไมหลานชายถึงจู่ ๆ มาถามขึ้นมา
สีหน้าฟู่จิ่งสุยไม่เปลี่ยน “ไม่มีอะไรครับ แค่อยู่ ๆ ก็นึกถึงแม่ เลยอยากรู้เรื่องของแม่ในตอนนั้นให้มากขึ้น”
ฟู่เจิ้งจวินยอมรับเหตุผลของฟู่จิ่งสุยได้ “ตอนนั้นแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกับพ่อ ทั้งคู่ถูกส่งโรงพยาบาลด้วยกัน ตอนนั้นแม่ของเธอปกป้องพ่อไว้ พ่อถึงยังมีโอกาสเข้ารับการรักษา
ส่วนแม่ของเธอ พอส่งถึงโรงพยาบาลได้ไม่นานก็เสียชีวิต”
ฟู่จิ่งสุยถามต่อ “แม่ไม่ได้รับการรักษาที่โรงพยาบาลเหรอครับ?”
ฟู่เจิ้งจวินส่ายหน้า “แม่ของเธอบาดเจ็บหนักมาก ตอนนั้นเหลือแค่ลมหายใจรวยริน หมอก็ประกาศตรงนั้นเลยว่าไม่จำเป็นต้องพยายามช่วยแล้ว
เป็นอย่างที่คิด ไม่ถึงสิบนาทีแม่ของเธอก็สิ้นลมหายใจ!”
ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจฟู่จิ่งสุยพลันพังทลายลงอีกครั้ง
“ลุงใหญ่เห็นศพแม่ถูกฌาปนกิจด้วยตาตัวเองหรือเปล่าครับ?”
ฟู่จิ่งสุยยังไม่ยอมตัดใจ จึงอยากยืนยันให้แน่ใจอีกครั้ง
ฟู่เจิ้งจวินตอบว่า “ตอนนั้นลุงมีธุระ ถูกทางผู้ใหญ่เรียกตัวกลับไป ป้าสะใภ้ใหญ่ของเธอเป็นคนจัดการ”