ฟู่จิ่งสุยกับอีกสองคนไปยังบ้านใหญ่ของตระกูลฟู่
หยางไฉ่ซานเห็นลูกชายก็รีบเดินเข้าไปหา คว้าตัวเขาไว้แล้วเอ็ดว่า “เด็กคนนี้นี่ ทำไมถึงวิ่งเล่นไปทั่วแบบนี้?”
หยางไฉ่ซานจำใจขังลูกชายไว้ในบ้าน
ตอนกลับไปบ้านเดิม เธอต้องเก็บเรื่องที่พูดกันไว้เป็นความลับ โดยเฉพาะตอนนี้ลูกชายโตขึ้นทุกวันแล้ว
เธอกลัวจริง ๆ ว่าลูกจะได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยิน แล้วเผลอพูดออกไป
เพราะอย่างนั้น เวลาเธอกลับบ้านเดิมถึงได้ขังลูกไว้ในบ้าน
แต่วันนี้พอกลับมาแล้วพบว่าลูกชายไม่อยู่บ้าน เธอแทบตกใจจนหัวใจจะวาย
ฟู่จิ่งฉงถูกแม่ตี แต่ไม่หลบไม่เลี่ยง ทว่าความผิดหวังในดวงตาคู่นั้นกลับปิดไม่มิด
หยางไฉ่ซาน: “.........”
มือของหยางไฉ่ซานค้างกลางอากาศ ตีต่อไม่ลงอีกแล้ว
ผู้เฒ่าฟู่เอ่ยขึ้นว่า “พอได้แล้ว สะใภ้รอง ไม่ดูบ้างหรือว่าตอนนี้เป็นเวลาไหน”
หยางไฉ่ซานจึงลดมือลง มองลูกเลี้ยงแวบหนึ่ง ก่อนจูงลูกชายถอยไปยืนด้านข้าง
ผู้เฒ่าฟู่กวักมือเรียก “มานั่งนี่สิ!”
ฟู่จิ่งสุยพาซูเสี่ยวหม่านเดินเข้าไปในห้องรับแขก แล้วแนะนำว่า “คุณปู่ครับ นี่ซูเสี่ยวหม่าน ภรรยาของผม”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มทักทาย “สวัสดีค่ะคุณปู่ หนูเป็นหลานสะใภ้ของคุณปู่ ซูเสี่ยวหม่านค่ะ!”
ทุกคนในห้อง “........”
เสียงของซูเสี่ยวหม่านทำเอาพวกเขาสะดุ้งกันไปหมด
เสียงพูดช่างหนักแน่นมีพลังจริง ๆ!
ผู้เฒ่าฟู่มองหน้าตาของซูเสี่ยวหม่าน แม้จะไม่ค่อยพอใจนัก แต่พอคิดว่าเด็กทั้งสองคนหน้าตาไม่ขี้เหร่ และเรื่องนั้นก็ไม่เกี่ยวกับแม่ของพวกเขา เขาจึงไม่ใส่ใจอีก
แต่พอได้ยินเสียงที่เปี่ยมพลังของซูเสี่ยวหม่าน ผู้เฒ่าฟู่กลับพยักหน้าอย่างพอใจ