ฟู่จิ่งสุยส่ายหน้า “ไม่เคยได้ยิน แต่เมื่อก่อนพ่อของหยางซานเคยเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
ตระกูลหยางมีเส้นสายในวงการแพทย์อยู่บ้าง แต่คุณปู่หยางเสียไปหลายปีแล้ว”
ฟู่จิ่งสุยเห็นภรรยาเอ่ยถึงโรงพยาบาลแห่งนี้ จึงถามต่อว่า “คุณคิดว่าโรงพยาบาลนั้นมีปัญหาเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “หยางซานก็ไม่ได้ป่วยเป็นโรคจิต อยู่ดี ๆ ไปโรงพยาบาลจิตเวชก็ดูแปลกแล้ว!”
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “ได้ เรื่องนี้ผมรู้แล้ว คุณไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวผมไปสืบเรื่องโรงพยาบาลจิตเวชนั่นเอง”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ขัดข้อง “คุณลองสืบดูก็ได้ เผื่อจะได้เรื่องขึ้นมา!”
ฟู่จิ่งสุยยิ้มบาง ๆ “จริงสิ คุณปู่รู้เรื่องถวนถวนกับหยวนหยวนแล้ว เลยให้ผมพาคุณกลับไปบ้านพักในเขตทหารคืนนี้ คุณจะไปไหม?”
เมื่อก่อนฟู่จิ่งสุยอยากพาภรรยากลับไปให้ครอบครัวได้เห็นมาก แต่หลังจากผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มามากมาย เขาก็ไม่ได้ยึดติดอีกแล้ว
ถ้าภรรยาไม่อยากกลับไป เขาจะไม่ฝืนเธอเด็ดขาด
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ไปสิ ทำไมจะไม่ไป ฉันไม่ใช่คนที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ สักหน่อย ฮึ!”
ฟู่จิ่งสุย “........”
ฟู่จิ่งสุยมองท่าทางเชิด ๆ ของภรรยาแล้วหัวเราะ “ใช่ คุณเก่งขนาดนี้ พาผมไปอวดใครก็ได้ทั้งนั้น
ถ้าคุณไปบ้านผม พวกเขาต้องอายจนไม่กล้าสู้หน้าคุณแน่!”
ซูเสี่ยวหม่านทุบฟู่จิ่งสุยเบา ๆ “ปากหวานจริงนะ!”
ทั้งคู่หยอกล้อกันอีกสองสามประโยค ก่อนจะเดินไปยังเรือนพักรวม
ฟู่จิ่งสุยอยู่กับซูเสี่ยวหม่านนานเข้า ก็พลอยกลายเป็นคนชอบพูดเล่นไปด้วย