ฟู่เจิ้งหวนมองฟู่จิ่งสุยอย่างขุ่นเคือง “ดีนี่ พวกเธอถึงกับไม่เรียกฉันว่าพ่อแล้วหรือ”
ฟู่จิ่งสุยมองฟู่เจิ้งหวน “ผมว่าคำเรียกของเสี่ยวหม่านก็ไม่เลวนะ ต่อไปพวกเราจะเรียกคุณว่าอารอง เหมาะดีออก”
“วันนั้นที่โรงพยาบาล อารองไม่ได้พูดเองหรือว่าไม่มีลูกชายอย่างผมแล้ว!”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มพลางเสริมว่า “คำพูดที่อารองพูดวันนั้น ฉันก็ได้ยินกับหูพอดี แถมเด็ก ๆ กำลังจะไปแจ้งทะเบียนบ้าน ฉันคิดแล้วว่าคงใช้นามสกุลฟู่ไม่ได้ งั้นให้ใช้นามสกุลซูของฉันไปเลยดีกว่า!”
ฟู่เจิ้งหวน: “........”
ฟู่เจิ้งหวนหายใจหอบถี่ เห็นได้ชัดว่าโกรธจัด
ผู้เฒ่าฟู่เองก็โกรธ แต่คนที่ทำให้เขาโมโหคือลูกชายคนรอง “เจิ้งหวน เล่ามาซิว่าเรื่องมันเป็นมายังไง”
ฟู่เจิ้งหวนเหลือบมองพ่ออย่างรู้สึกผิด
เขาจะพูดได้ยังไงว่าวันนั้นที่หลุดปากพูดจารุนแรงขนาดนั้น เป็นเพราะความอิจฉา!
ใช่แล้ว วันนั้นเขาอิจฉาจริง ๆ
ไม่มีใครรู้เลยว่า ตอนที่เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งดูแลลูกชายดีขนาดนั้น ราวกับเป็นพ่อของลูกเสียเอง
ส่วนลูกชายก็ไว้ใจชายคนนั้นเต็มที่ ราวกับพวกเขาต่างหากที่เป็นพ่อลูกแท้ ๆ
ภาพเช่นนั้นสะกิดบางอย่างในใจเขา
เขาอิจฉาที่ร่างกายของผู้ชายคนนั้นแข็งแรง ถึงได้มีแรงแบกลูกชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ส่วนเขาสูญเสียร่างกายที่แข็งแรงไป นับตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาก็ไม่เคยแบกหรืออุ้มลูกชายอย่างจิ่งสุยอีกเลย
ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกผิด เพราะตลอดหลายปีมานี้ เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่พ่อที่ดี