หยางเมิ่งจู๋คุยกับซูเสี่ยวหม่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดูเวลาแล้วพูดว่า “ฉันไม่คุยกับเธอแล้วนะ ยังมีธุระต้องไปทำ ขอตัวก่อน”
ซูเสี่ยวหม่านสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเธอเป็นหมอที่ไหน อายุยังน้อยขนาดนี้
แต่เธอเข้าใจดีว่าเพิ่งรู้จักกันไม่นาน ไม่ควรถามเรื่องส่วนตัวมากเกินไป จึงตอบว่า “ได้ งั้นเจอกันนะ”
หยางเมิ่งจู๋กล่าวลาซูเสี่ยวหม่านแล้วก็เดินจากไป
ซูเสี่ยวหม่านรออยู่ด้านนอกห้องตรวจ ไม่นานซูอวี้เจียวก็ถูกเข็นออกมา
หมอฉีดยาลดไข้ให้เธอ คงเจ็บมากเพราะฉีดที่ก้น เด็กหญิงตัวน้อยถึงได้สะดุ้งตื่น
ตอนนี้เธอได้รับน้ำเกลือแล้ว จึงถูกเข็นออกมา
“คุณหมอคะ หลานสาวฉันไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
คุณหมอเมิ่งพยักหน้า “ไม่เป็นอะไรมาก แค่เด็กหนาวจนเป็นหวัด แล้วก็มีไข้สูงอยู่บ้าง คุณเป็นอาของเด็กใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ ฉันเอง!”
คุณหมอเมิ่งเห็นว่าซูเสี่ยวหม่านยังอายุน้อย จึงเดาว่าเธอยังไม่ได้แต่งงาน ก่อนกำชับว่า “ช่วยเตือนพี่ชายกับพี่สะใภ้ของคุณด้วยนะ เด็กยังต้องนอนสังเกตอาการที่โรงพยาบาลอีกสองวัน อย่าปล่อยให้ไข้ขึ้นอีก เด็กเล็กขนาดนี้ถ้าไข้สูงมาก สมองอาจเสียหายได้ ต้องระวังให้ดี”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้ารัว ๆ “คุณหมอเมิ่งวางใจได้ค่ะ พวกเราจะอยู่จนกว่าจะหายดีแล้วค่อยออกจากโรงพยาบาล”
ซูเสี่ยวหม่านเห็นป้ายชื่อบนอกเสื้อของหมอ จึงรู้ชื่อของเธอ
คุณหมอเมิ่งชะงักไป ก่อนส่ายหน้าแล้วยิ้มขำ “แบบนั้นก็ไม่ได้หรอก พอหายแล้วก็ต้องออกจากโรงพยาบาล ห้องพักผู้ป่วยของเรามีเตียงไม่พออยู่แล้ว ฮ่า ๆ!”