ซูเสี่ยวหม่านมาถึงสถานีตำรวจก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว
เสื้อผ้าที่เธอซื้อเมื่อวานยังวางอยู่ตรงนั้น ต่อหน้าคนตั้งมากมาย เธอไม่สะดวกเก็บเข้าไปในมิติ
ตอนนี้เธอทั้งเหนื่อยทั้งหิว เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยสักคืน ฝืนมาจนถึงตอนนี้ก็แทบจะไม่ไหวแล้ว
เธอตั้งใจว่าจะถามให้รู้เรื่องก่อน แล้วค่อยไปนอนพักที่โรงแรมสักงีบ
เมื่อคืนสถานีตำรวจจับกุมคดีลักพาตัวเด็กได้สำเร็จ ถือเป็นผลงานชิ้นใหญ่
คนร้ายที่จับกลับมาเมื่อคืนถูกสอบปากคำกันตลอดทั้งคืนแล้ว
พี่ซานกับลูกน้องถูกจับได้ และยังสารภาพถึงคนที่อยู่เบื้องหลังอีกหลายคน ซึ่งล้วนอยู่ในเมืองอื่น
เรื่องนี้จึงต้องให้สถานีตำรวจประสานงานกับหน่วยงานอื่นเพื่อดำเนินคดีร่วมกัน
หัวหน้าซ่งอารมณ์ดีมาก พอเห็นซูเสี่ยวหม่านมาถึงก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น
“สหายซู มาแล้วเหรอ!”
ตอนที่ซูเสี่ยวหม่านมาถึงสถานีตำรวจ เธอสังเกตเห็นว่าคนที่นี่น้อยลงไปบ้าง
ไม่เพียงแต่ญาติของเด็กที่หายตัวไปจะไม่เฝ้าอยู่ที่นี่แล้ว แม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจของสถานีก็ยังลดลงด้วย
“หัวหน้าซ่ง ฉันอยากถามเรื่องหลานสาวค่ะ เธอถูกพี่น้องตระกูลตู้พาตัวไป พวกเขายังคิดจะขายเธอด้วย เรื่องนี้จะจัดการยังไงคะ?”
ซูเสี่ยวหม่านไม่เห็นฟู่จิ่งสุยอยู่แถวนี้ จึงถามหัวหน้าซ่งไปตรง ๆ
หัวหน้าซ่งรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว และยอมรับว่าเป็นเรื่องจัดการยากจริง ๆ
ทางสถานีตำรวจเห็นว่าทั้งสองครอบครัวน่าจะไกล่เกลี่ยกันเป็นการส่วนตัวมากกว่า เด็ก ๆ ตระกูลตู้ก็ยังอายุไม่มาก คราวนี้พวกเขาทำผิดก็จริง แต่ยังเป็นเด็ก จึงจัดการลำบากและยากจะตัดสินความผิดให้ชัดเจน