ตอนยังเป็นลูกหมูตัวเล็ก ๆ มองเผิน ๆ ก็ไม่สะดุดตา แต่ตอนนี้กลายเป็นหมูอ้วนหนักกว่าร้อยจินแล้ว ดูน่ากินขึ้นเยอะเลย
อวี่เจิ้นปัง ผู้อำนวยการโรงฆ่าสัตว์ มาหมู่บ้านต้ากั่งคราวนี้ก็เพื่อมาช่วยพี่ชายเสริมบารมีโดยเฉพาะ
พี่ชายของเขาอยู่ที่ตำบลอันผิงมานานไม่น้อย ครั้งก่อนก็พลาดโอกาสเลื่อนตำแหน่งไป
คราวนี้เมื่อมีหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เริ่มโดดเด่นขึ้นมาในอันผิง เขาจึงแวะมาดู
คิดว่าถ้าหมู่บ้านนี้แย่มาก เขาอาจช่วยอะไรได้บ้าง
แต่พอมาถึง หมู่บ้านแห่งนี้กลับเหนือความคาดหมายของเขาจริง ๆ
พอได้ยินใครพูดว่าหมู่บ้านนี้มีหมูตัวใหญ่อ้วนพี ผู้อำนวยการอวี่ก็เหมือนจะหายห่วงขึ้นมาทันที รีบมุ่งหน้าไปยังคอกหมูอย่างรวดเร็ว
หมูในคอกเห็นเงาคนพุ่งเข้ามากะทันหัน ก็ตกใจร้องลั่น
เกือบทำหมูหัวใจวายแล้ว!
ผู้อำนวยการอวี่กลับหัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ ๆ หมูพวกนี้ขายได้แล้ว!”
พี่สะใภ้ฟางเห็นเจ้าหน้าที่หลายคนยืนล้อมคอกหมูบ้านตัวเอง ทั้งยังพูดเรื่องจะซื้อหมู เธอก็รีบส่ายหน้า “ไม่ได้ค่ะ หมูพวกนี้เราจะขายให้ซื่อเซิ่ง!”
คนอื่น ๆ “.........”
เลขาธิการจากตำบลอื่นมองหน้ากัน แววตาฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก
เลขาธิการอวี่กลับร้อนใจขึ้นมา เศรษฐกิจส่วนรวม ใครกล้าซื้อขายกันเอง นี่ไม่ใช่การค้าเก็งกำไรอย่างเปิดเผยหรือไง!
สีหน้าของเลขาธิการอวี่ดูไม่ดีเอามาก ๆ “พวกคุณซื้อขายกันเองได้ยังไง ใครอนุญาต หรือว่าซูต้าเฉียงเป็นคนสั่ง?”
เลขาธิการอวี่โกรธจริง ๆ นี่มันกำลังสร้างปัญหาให้เขาชัด ๆ!
ส่วนผู้อำนวยการอวี่กลับสงสัยอยู่ในใจว่า ชื่อ ‘ซื่อเซิ่ง’ ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง แต่ชั่วขณะหนึ่งก็นึกไม่ออก