หลังจากบรรดาผู้นำชมหมูของหมู่บ้านต้ากั่งแล้ว ก็เดินตามซูเสี่ยวหม่านต่อไป
พวกเขาสังเกตเห็นเช่นกันว่า หญิงสาวท้องแก่ตรงหน้ามีอิทธิพลไม่น้อยในหมู่บ้านแห่งนี้
บางคนถึงกับแอบจำชื่อซูเสี่ยวหม่านไว้ คิดจะสืบถามเรื่องของเธออย่างลับ ๆ
เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจและวิธีทำงานที่สุขุมไม่ลนลานของเธอ ทุกคนต่างรู้สึกว่าในอนาคตเธอต้องประสบความสำเร็จแน่
ไม่นาน ทุกคนก็เดินมาถึงแถวบ้านหลังหนึ่ง
มีคนถามขึ้นว่า “บ้านแถวนี้เอาไว้ทำอะไรหรือ?”
“นั่นสิ หรือว่าหมู่บ้านของพวกคุณคิดจะตั้งโรงงานแห่งที่สามด้วย?”
ทุกคนเริ่มตกตะลึง หมู่บ้านเล็ก ๆ แบบนี้คิดจะสร้างกิจการขึ้นมาอีกกี่อย่างกันแน่?
แม้แต่เลขาธิการอวี่ก็หันมามอง ก่อนถามอย่างไม่แสดงสีหน้า “สหายซู ที่นี่เอาไว้ทำอะไร?”
โรงสีข้าวกับโรงอิฐนั้น คณะกรรมการหมู่บ้านต้ากั่งแจ้งเรื่องกับตำบลไว้ล่วงหน้าแล้ว
หลังได้รับอนุมัติ จึงเริ่มก่อสร้างอาคารได้
ซูเสี่ยวหม่านอธิบายว่า “เลขาธิการอวี่ พวกเราตั้งใจจะทำที่นี่เป็นโรงเรียนค่ะ”
คนอื่น ๆ “.........”
เลขาธิการตำบลคนอื่น ๆ มองเลขาธิการอวี่ แต่ละคนต่างมีความคิดอยู่ในใจ
พอได้ยินคำถามของเลขาธิการอวี่เมื่อครู่ เลขาธิการสวีก็รู้ทันทีว่าโรงเรียนประถมของหมู่บ้านแห่งนี้ยังไม่ได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา
เขาพูดขึ้นอย่างไม่กลัวเรื่องบานปลายว่า “เลขาธิการอวี่ ดูเหมือนคุณยังไม่รู้เรื่องนี้สินะ!”
เลขาธิการอวี่ประหลาดใจจริง ๆ เขาต้องการผลงาน แต่ก็ไม่ชอบลูกน้องที่ทำอะไรเกินหน้าที่