ฟู่จิ่งสุยเขินจนทำตัวไม่ถูก แต่เขาไม่รังเกียจของเสียของลูกตัวเองเลยสักนิด “แม่ครับ ผมทำเอง!”
เขาวางถวนถวนผู้เป็นพี่สาวลงบนเตียง แล้วลงมือเช็ดก้นให้หยวนหยวนน้องชาย
ความจริงแล้ว ฝีมือทำงานของฟู่จิ่งสุยดีกว่าซูเสี่ยวหม่านมากจริง ๆ
ตอนอยู่ในกองทัพ เขาซักเสื้อผ้าเองมาตลอด ส่วนการจัดข้าวของให้เป็นระเบียบก็ต้องผ่านการตรวจสอบ
เพราะอย่างนั้น เขาจึงคุ้นเคยกับงานบ้านพวกนี้มาก
ภายใต้คำแนะนำของย่าซู เขาเปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ให้ลูกชาย
เสี่ยวหยวนจื่อมองพ่อ อ้าปากน้อย ๆ ค้างไว้
ขาอวบป้อมเตะไปมาอย่างไร้ทิศทาง
หัวใจของฟู่จิ่งสุยอ่อนยวบไปหมด
พอเห็นลูกชายสะอาดเรียบร้อยแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง
ตอนนั้นย่าซูเอ่ยขึ้นว่า “เอาละ พวกเธอดูแลลูกกันดี ๆ นะ แม่ยังมีเสื้อผ้าที่ต้องเย็บอีก”
ย่าซูเห็นว่าอากาศเริ่มร้อนแล้ว จึงอยากตัดเสื้อแขนสั้นที่พอดีตัวให้ตัวเองสักชุด
ย่าซูเป็นคนรักสวยรักงามมาตลอดชีวิต เพียงแต่หลายปีมานี้ทำอย่างนั้นไม่ได้ แถมฐานะของครอบครัวซูก็ไม่ดี
ตอนนี้ลูกสาวคนเล็กซื้อผ้ามาให้ตั้งมากมาย เธอจึงมีอะไรทำ ไม่ต้องเบื่อแล้ว
หลังย่าซูออกไป ในห้องก็เหลือเพียงสมาชิกครอบครัวทั้งสี่คน
พี่สาวอย่างเสี่ยวถวนจื่อไม่ชอบนอนอยู่บนเตียงเลย เธอชอบให้คนอุ้มมากกว่า
พอเห็นซูเสี่ยวหม่าน เธอก็ร้องไห้สองสามเสียง ราวกับอยากให้ซูเสี่ยวหม่านอุ้ม
ปกติแค่ร้องไห้ พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูก็จะอุ้มเธอแล้ว แต่ไม้นี้ใช้กับซูเสี่ยวหม่านไม่ค่อยได้ผล กลับทำให้ฟู่จิ่งสุยตกใจแทน